" வீரமங்கை புனித ஆகத்தா "

                                                         " வீரமங்கை புனித ஆகத்தா "
      ஒவ்வொரு ஆண்டும் பிப்ரவரி 3,4,5 தேதிகள் வந்துவிட்டால் சிசிலியிலுள்ள காட்டானியா ஊர் மக்களுக்கு ஒரே கொண்டாட்டம்தான். இந்த மூன்று நாளும் ஊர் திருவிழாதான்.
காரணம் இந்த தீவின் பாதுகாவலி புனித ஆகத்தம்மாள் வேத சாட்ச்சியாக மரித்ததும் அடக்கம் செய்யப்பட்டதும் இதே காட்டானியாவில் தான். இந்த வீரப்பெண் புனித ஆகத்தம்மாளின்
பாடுகளை வார்த்தையில் சொல்லி முடியாது. பதினைந்தே வயது நிரம்பிய ஒரு சிறிய கன்னிப்பெண்ணுக்கு நேர்ந்த கொடுமைகள் வேறு யாருக்கும் நடந்திருக்க முடியாது. தன்னுடைய  வேதனை நிறைந்த பாடுகளிளும் தான் யேசுவின் மீது கொண்ட விசுவசாசத்தின் நிமித்தமாகவும் அவள் அந்நாட்டை ஆண்ட ஆளுனன் குவின்ட்டஸை கேட்ட நியாயமான கேள்விகள்  அவளை வீரப்பெண்னாகவும் வேத சாட்ச்சியாகவும் ஆக்கியது.
           திருச்சியில் நல்லாயன் ஆலயத்தின் மேல் விதானத்தில் வரையப்பட்டிருக்கும் வேத சாட்ச்சிகளைப்பற்றிய சித்திரங்கள் என்னில் பல வேத சாட்ச்சிகளைப்பற்றி அறிந்துகொள்ளும்
எண்ணத்தை தூண்டியது. அதன்படி பெர்பேத்துவா மற்றும் பெலிசித்தா, ஆகத்தம்மாள், நீரோ மற்றும் தியொக்லேசியன் மன்னர்களின் கொடுங்கோல் ஆட்ச்சியில் அக்கால  கிரிஸ்த்து வேத சாட்ச்சிகளாய் மரித்தவர்கள் மரித்தவிதங்கள் ஆகியவை எனக்குள் பல சரித்திர கதா பாத்திரங்களை அறிந்துகொள்ளத்தூண்டியது. எனவே நான் அறிந்துகொண்ட சில வேத சாட்ச்சிகளைப்பற்றி உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்...அப்படி நான் அறிந்த கொண்ட புனிதர்களிள் ஒருவர்தான் புனித ஆகத்தம்மாள்....
        புனித ஆகத்தம்மாள் பதினைந்தே வயதில் அதாவது பிப்ரவரி மாதம் ஐந்தாம் தேதி கி.பி. 251 ஆம் வருடம் வேத சாட்ச்சி ஆனாள். அவள் ஒரு உயர் குடியில் பிறந்தவர், பெரும்
செல்வந்தர் என்று மட்டும் அறிய முடிந்தே தவிர அவர் தாய் தந்தையரை பற்றியோ அவரது உடன் பிறந்தவரைப்பற்றியோ எந்த ஒரு விஷயமும் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
அக்காலத்தில் ரோமை ஆண்ட சக்கரவர்த்தி திராஜன் தேசியுஸ் என்பவன்.. கி.பி. 60 களில் ரோமை ஆண்ட நீரோ மன்னன் கொண்டுவந்த ஒரு அவசர சட்டம் கிரிஸ்த்துவர்களை
வெகுவாகப்பாதித்தது. கிரிஸ்த்துவர்கள் என்றால் அருவருக்கத்தத்தக்கவர்கள்...நம்பமுடியாதவர்கள்...சமூகத்திலிருந்தே அகற்றப்படவேண்டியவர்கள் போன்ற காரணங்களுக்காக  அந்த சட்டம் சுமார் எட்டு நூற்றாண்டுகளாக அமுலில் இருந்தது.  நீரோவுக்குப்பின் வந்த சர்வாதிகாரிகள் இந்த சட்டத்துக்கு அவ்வப்போது உயிர் கொடுத்துக்கொண்டே வந்ததால் அந்த கொடும் சட்டம் ரோமை ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்ட சகல நாடுகளிலும் கிரிஸ்த்துவர்களின் ரத்தத்தை காவு கேட்டது.
       இப்படியாக திராஜன் தேசியுஸும் இந்த சட்டத்துக்கு உயிர் கொடுத்ததால் அவன் காலத்திலும் வேதகலாபனை இத்தாலியில் ஆரம்பித்தது. இந்த சட்டம் என்ன சொல்லுகிறது..
ரோமை சாம்ராஜிய அதிபதிகள் கடவுளின் அவதாரம்...ரோமர்களின் கடவுளர்களான வீனஸ் ஜுபிடர் போன்ற தெய்வங்களுக்கு இணையாக வணங்கப்பட வேண்டியவர்கள்..மன்னரது
ஆட்ச்சியை அங்கீகரிக்கவும் மன்னரை கடவுளாக ஏற்றுக்கொண்டு ஆராதிக்கவும் அவர்கள் குல தெய்வங்களுக்கு தீப ஆராதனை காட்டவும் தங்களுடைய ரோமை அதிபதிகளுக்கும்
அவர்தம் தேவர்களுக்கும் ராஜ விசுவாசத்தை காட்டவும் இந்த சட்டம் நிர்ப்பந்திகின்றது. இந்த சட்டத்தை நிறைவேற்றாதவர்கள் கடுமையாக தண்டிக்கப்படவும் அவர்தம் குடி
உரிமையை ரத்து செய்யவும் அவர்தம் சொத்துக்களை பிடுங்கவும் கடைசியாய் மரணதீர்வைக்கும் வகை செய்கின்றது.
        ஆகத்தா என்னும் பெண்ணும் அவள் தோழிகள் சிலரும் சிசிலி நாட்டில் தோன்றிய வேத கலாபனையிலிருந்து தப்பிக்க மால்ட்டா தீவை அடைந்தனர். அங்கு கி.பி. 60ல் தன்   விசாரணைக்காக ரோம் செல்லும் வழியில் கப்பல் உடைந்துவிடவே அதிலிருந்து புனித சின்னப்பர் இந்த தீவில் தான் தங்கினார். இங்கிருந்த குகை ஒன்றில் அவர் தங்கி இருந்தார்.   இதே குகையில்தான் ஆகத்தாவும் அவள் தோழிகளும் தங்கினர். அங்கிருந்துகொண்டே அந்த இடத்திலிருந்த சிறிய குழந்தைகளுக்கும் வாலிப பெண்களுக்கும் கிரிஸ்த்துவை   போதித்தாள். ஆனால் ஆகத்தாவை பிடித்த சனியன் இங்கும் அவளை துரத்தவே அவள் மீண்டும் தன் தாய் நாடு திரும்பினாள்.. சிசிலியில் அவள் கப்பலிலிருந்து இறங்கும்போதே
கைது செய்யப்பட்டாள். மால்ட்டா தீவில் .அவள் வந்து தங்கியிருந்த குகை இப்போதும் ஆகத்தா..மற்றும் புனித சின்னப்பர் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது.. ஆகத்தாவைப்பற்றிய
ஓவியங்களும் இந்த குகையில் சுவர் ஓவியங்களாக தீட்டபட்டுள்ளன. மால்டா தீவில் நடைபெற்ற வேதகலாபணையின்போது கொல்லப்பட்ட அனேக வேத சாட்ச்சிகளின் கல்லறைகள்  இந்த குகையில் இப்போதும் உள்ளன.
       ரோமை ராயனின் சட்டத்தால் கிரிஸ்த்துவர்களும் யூதர்களும் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டனர். ஒரே கடவுளை விசுவாசிகிறேன் என்ற விசுவாச அறிக்கை மேற்படி  சட்டத்தை மீறச்சொன்னது. இந்த சூழ்நிலையில் தான் சிசிலியில் உள்ள காட்டானா நகரில் வாழ்ந்துவந்த நம் ஆகத்தா திராஜன் தேசியுஸ் சிலைக்கும் அவர்கள் குல  தெய்வங்களுக்கும் தீபாராதணை காட்ட முடியாதென்று மறுக்கவே   அந்த காட்டானா நகர அதிபதி குவிண்ட்டனஸ் முன்பாக விசாரணைக்காக நிறுத்தப்பட்டிருந்தாள்.  விசாரணை ஆரம்பமானது.
      ஆகத்தாவின் குலத்திற்கு மிகவும் கீழ்பட்ட குலத்திலிருந்து வந்திருந்தவனான காட்டானா ஆளுனன் குவிண்ட்டனஸ் ஆகத்தாவைப்பார்த்த மாத்திரத்தில் அவள் அழகின் மேல்
காமுற்றான். இத்தனைக்கும் அவள் வயதுக்கும் ஆளுனன் வயதுக்கும் ஏணி வைத்தாலும் எட்டாது. தாத்தா பேத்தி அவ்வளவு வயது வித்தியாசம். ஆனால் காமத்துக்குதான்
வயது வித்தியாசம் என்பதே இல்லையே...ஆளுனன் மனது வைத்துவிட்டால் அது யாராக இருந்தால் என்ன...அதிகாரம் கையில் இருகிறது அல்லவா...இவளை சுலபத்தில் பணிய
வைத்துவிடலாம் என்று தப்பு கணக்கு போட்டான் ஆளுனன் குவின்ட்டணஸ்.
" பெண்ணே ஆகத்தா...முதலில் நீ யாரிடம் பேசுகின்றோம்... என்ன பேசுகின்றோம்....என்பதை உணர்ந்து என்னிடம் பேச வேண்டும்...நம் சாம்ராஜ்ஜிய அதிபதி திராஜன் தேசியுஸ்
அவர்களுக்கும் ரோமை குல தெய்வங்களுக்கும் நீ ஏன் தீபராதணை காட்டவில்லை...இதன் விளைவு என்னவென்று உனக்குத்தெரியுமா? "
" தெரியும் ஆளுனர் அவர்களே...தெரிந்துதான் நான் தீபராதனை காட்ட மறுக்கிறேன்"
" பெண்ணே ...நீயும் மதிப்புக்குறிய உயர் குலத்தில் வந்துள்ள ரோமை பிரஜை என்பதை மறந்துபோனாயோ...ரோமை அதிபதிக்கு உன் ராஜ விசுவாசத்தை காட்ட வேண்டாமோ...
ரோமை குடிவுரிமைச்சட்டம் அதைத்தானே சொல்லுகின்றது... நீ ஏன் சட்டத்தை மீறுகின்றாய்? "
" ஆளுனர் அவர்களே... ரோமை சாம்ராஜிய அதிபதி என்ற முறையில் ரோமை பிரஜைகள் அவருக்காக வணக்கமும் மரியாதையும் செய்ய வேண்டும் என்பதில் எந்த குற்றமுமில்லை..
குறையும் இல்லை.. நானும் சட்டத்தை மதிக்கின்ற வகையில் அவருக்குறிய வணக்கத்தையும் மரியாதையையும் அளிக்க விரும்புகின்றேன்.. ஆனால் ரோமை சக்கரவர்த்தியை
கடவுளாக ஏற்று மதித்து அவருக்கு தீபாராதணை காட்ட என்னால் முடியாது.. எங்களைப்பொருத்த வரையில் கடவுள் ஒருவரே... அவரே யேசு கிரிஸ்த்து.. அவருக்கு மட்டுமே நான் கடவுளாக மதித்து தீபாராதணை காட்டுவேனே அன்றி அரசனுக்கு கடவுளாக தீபாராதணை காட்டவே மாட்டேன்..  இது என்னுடைய உறுதியான முடிவும் இறுதியான முடிவும் " என்றாள்..
      ஆளுனன் குவிண்ட்டனஸ் மிகுந்த கோபம் கொண்டான்.. ஆயினும் அவள் மீதுள்ள காதலாலும் காமத்தாலும் சற்றே நிதானித்து தண்டனையை மாற்றி அமைக்கவும் காலம்
தாழ்த்தவும் சித்தம் கொண்டான். எனவே ஆகத்தாவை அக்காலத்தில் பேர்பெற்ற விபச்சாரியான அப்போர்டிசிய என்பவளிடம் ஒப்படைத்து தன் எண்னத்தை அவளிடம் கூறி  ஆகத்தாவை எந்த வழியிலாவது ஆசைவார்த்தை காட்டியாவது அல்லது மிரட்டியாவது பணிய வைத்து தன்னிடத்தில் முப்பது நாட்க்களுக்குள் அனுப்பிவிடவேண்டுமென  கட்டளையிட்டான். அந்த விபச்சாரி அபோர்டிசியாவுக்கு ஒன்பது பெண்கள்.. அந்த ஒன்பது பெண்களையும் தன் தவறான போதனையால் இவ்வுலக செல்வங்களுக்கும் அதிகாரத்தை பெற்றுக்கொள்ளவும் அரசாங்க அதிகாரிகளிடத்தில் தன் செல்வாக்கை நிலை நாட்டிக்கொள்ளவும் பேர்பெற்ற விபச்சாரிகளாக மாற்றினாள்.
      அப்போர்டிசியாவும் அவள் ஒன்பது பிள்ளைகளும் ஆகத்தாவுக்கு உலக இன்பங்களையும் இச்சைகளையும் செல்வங்களையும் அரசாங்கத்தின் அதிகாரத்தையும் பற்றி வானுயர
புகழ்ந்து கூறி அவள் மனது வைத்தால் ஆளுனன் குவின்ட்டனஸ் அவளை திருமணம் செய்துகொள்வதாகவும் அவளை ராணிபோல் வைத்துக்காப்பாற்றுவான் என்றும் மறுத்தால்
கடின உபாதைககளை சுமத்தி வேதனைமிகுந்த மரணத்தை ஏற்படுத்துவான் என்றும் ஆசை காட்டியும் பயத்தை ஏற்படுத்தியும் பல விதத்தில் புத்திகூறினர். ஆனால் ஆகத்தா எதையும்
காதுகொடுத்து கேட்க்கவும் இல்லை...அவள் பயமுறுத்தலுக்கு அடிபணியவும் இல்லை. அதற்குப்பதிலாக ஆகத்தா இவ்வாறு கூறினாள்.
      " நீர் என்னிடத்தில் எவ்வளவு புத்திகூறினாலும் என்மனதில் எதுவும் ஏற்காது...இந்த உலக செல்வங்கள் அதிகாரங்கள் எல்லாம் என் யேசுநாதரைப்பொருத்தவரையில் வெறும் குப்பை..
பரலோக ராஜ்ஜியத்தின் மகிமைக்கு முன்னால் உன் செல்வமும் வைரமும் வெறும் குப்பை...இந்த உலக இன்பங்கள் உடல் சுகம் அனைத்தும் வீண்...நொடியில் மறைந்து
போகக்கூடியவை... மாறாக பரலோக செல்வமும் பரலோக இன்பமும் மட்டுமே நிரந்தரம்... அழிந்து போகும் இந்த உலக வாழ்க்கையை நம்பி நித்திய வாழ்வை புறக்கணிக்க என்னால்
முடியாது.. ஏன் என்றால் என்னில் வாழ்பவர் யேசு கிரிஸ்த்துவே.. என்னில் பேசுவதும் யேசு நாதரே...ஆகவே நீ போய் உன் ஆளுனன் குவிண்ட்டனஸை அழைத்து என்னை அவரிடம்
ஒப்படை... என்னை என் நாதர் யேசுவிடம் சேர்க்க அவரால் மட்டுமே முடியும்.. போய் அவரிடம் ஆக வேண்டிய காரியங்களை கச்சிதமாய் நிறைவேற்றச்சொல்" என்றாள்.
       அப்ரோடிசியா இந்தப்பெண் ஆகத்தாவைப்பற்றி மிகவும் வியந்து போனாள்..." இப்படியும் இந்த உலகத்தில் மனிதர் உண்டோ...ஆசைக்கும் அச்சுருத்தலுக்கும் அடிபணியா
ஆண்மாக்களும் இருக்கமுடியுமோ.. இந்தப்பெண்ணுக்கும் எனக்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம்... அவள் உயிருள்ள சம்மனசு... சரீரம் கொண்ட சம்மனசு...இவள் வாழ்கையையா நான்
பாழாக்க வந்தேன்..நல்ல வேளை இவள் என் வழியாய் கற்பிழக்கவில்லை... கடவுள் காப்பாற்றினார்... இல்லை என்றால் அந்த சாபமும் என் தலைமேல் விழுந்திருக்கும்...
ஏற்கனவே நான் பெற்ற ஒன்பது பெண்களையும் விபச்சாரிகளாக்கிவிட்டேன்...கடவுளே என்னை மன்னிப்பாயா... இந்த மாதரசி ஆகத்தாவை கொடியவன் குவிண்ட்டனஸிடமிருந்து
காப்பாற்று" என்று வேண்டிக்கொண்டு ஆளுனன் குவிண்ட்டனஸை சந்தித்து இவ்வாறு கூறினாள்.
      " அரசே என்னை முதலில் மன்னியுங்கள்... என் உயிருக்கும் என் மக்கள் உயிருக்கும் அபயம் கொடுங்கள்.. நானும் என் ஒன்பது பிள்ளைகளும் ஆகத்தாவை எவ்வளவோ புத்தி
சொல்லி பார்த்துவிட்டோம்.. அவள் மசியவே இல்லை...இரும்பை வளைத்து விடலாம்..உருக்கிவிடலாம் ஆனால் ஆகத்தாவை மாற்றமுடியவில்லை. அவள் தான் கொண்ட நிலையில்  உறுதியாய் இருகின்றாள்...அவளிடம் பயம் என்பதே கிடையாது..அவளுக்கு இந்த உலகத்தில் உயிர் வாழ வேண்டும் என்னும் ஆசையும் கிடையாது. அவள் இந்த உலக
செல்வங்களையும் இன்பங்களையும் குப்பையாய் மதிகின்றாள்.. அவளை பணிய வைக்கவே என்னாலும் முடியவில்லை... உன்னாலும் பணிய வைக்க முடியாது " என்றாள்.
              இதைக்கேட்ட ஆளுனன் குவிண்ட்டனஸ் மிகவும் வெகுண்டான்..".அடியே அப்ரோடிசியா...உன்னால் முடியவில்லை என்றால் என்னாலும் முடியாது என்றா சொன்னாய்...
அடிமேல் அடி அடித்தால் அம்மியும் நகரும் என்பதை நீ அறியாயோ... நாளைக்குப்பார் என் கட்ச்சேரியை " என்றான்.
            அடுத்தநாள் விசாரணை ஆரம்பமானது ஆளுனன் பேசினான்." ஆகத்தா,...உன் குலப்பெருமையை முன்னிட்டும் உன் வாலிப வயதை முன்னிட்டும் மீண்டும் உனக்கு ஒரு வாய்ப்பு  தருகின்றேன்...இப்படியொரு வாய்ப்பை நான் யாருக்கும் இதுவரை தந்ததில்லை.. என்ன சொல்கிறாய்? திராஜன் தேசியுஸ் மஹாராஜாவுக்கும் நம் ரோமை தேவர்களுக்கும் தீபாராதனை  காட்டி உன் ரோமை குடி உரிமையை புதுப்பித்துக்கொள்கிறாயா...அல்லது கொடிய மரணத்தை தழுவுகின்றாயா? பதில் சொல்...."
        ஆகத்தா பேசினாள், " ஆளுனர் அவர்களே,..நான் என் நிலையில் இருந்து மாறப்போவதில்லை... அன்று சொன்ன அதே பதிலைத்தான் இன்றும் இப்போதும் எப்போதும் சொல்வேன்... ரோமை மஹாராஜாவுக்கோ அவர்தம் தெய்வங்களுக்கோ நான் ஒருபோதும் கடவுளுகுறிய தீபாராதனை காட்டப்போவதில்லை..இது சத்தியம்.. சத்தியம்.. சத்தியம்.."
ஆளுனன், " அப்படியானால் நான் என் தீர்ப்பை அறிவிக்கின்றேன்.. இவள் நம் ரோமை ராஜ பூபதியையும்நம்முடைய ரோமை தெய்வங்களையும் கடவுளாக ஏற்று தீப ஆராதனை
காட்டுவதாக சொல்லும் வரை கசைஅடி கொடுங்கள்... சித்திரவதை செய்யுங்கள்... ஆனால் கொண்றுவிடாதீர்கள்... அவள் எனக்குத்தேவை " என்றான்.
       உடனே சித்திரவதை ஆரம்பமானது...அந்த ஆளுனன் கோட்டையின் நிலவறையில் ஒரு மரம் நடப்பட்டிருந்தது.. அவள் கைகள் இரண்டையும் இழுத்து சிலுவையில் அறைவதுபோல்
கட்டினர்..பலமாக பல சவுக்கடிகள் கொடுக்கப்பட்டன...அவள் விலாப்பகுதியின் இருபுறமும் இரும்பு ஊக்குகள் செலுத்தப்பட்டு இருபுறமும் இழுத்தனர்.. இதனால் அவள் விலா
எலும்புகள் தெரியும் வரை சதை கிழிக்கப்பட்டது. ஏராளமான ரத்த்ம் வெளியேறியதால் ஆகத்தா மூர்ச்சையானாள்... அன்றைய சித்திரவதை அப்போதைக்கு முடிந்தது.
          அடுத்தநாள் விசாரணையிலும் அதே கேள்விகள் அதே பதில்கள்..இதனால் மிகவும் கடுப்பானான் ஆளுனன் குவிண்ட்டனஸ்..அவளது மார்பகத்தை அரிந்துவிட உத்திரவிட்டான்.
ஆளுனனின் உள் எண்ண ஓட்டத்தை இப்போது நன்றாகப்புறிந்துகொண்டாள் ஆகத்தா..அவள் பேசியதாவது,
" அட கிழட்டுப்பூனையே,...நீ என்னை அடைய வேண்டுமென்பதற்காகவே இந்த அரசாங்க ஆணையை பயன்படுத்துகின்றாய்... இனிமேல் உனக்கு மரியாதை எதற்கு...
என் மார்பகத்தை அரிய நீ கட்டளையிட்டது எதற்காக...நீ என் மார்பை அரிய கட்டளையிட்டது என்னை பழிவாங்குவதர்காகவே...புலையனும் செய்யத்துணியாத காரியத்தை நீ துணிந்து
செய்கிறாய்..அந்த உறுப்பின் மகிமையை நீ அறியாயோ... நீ உன் தாய் வயிற்றிலிருந்து வெளிவந்தபின் உனக்கு உன் தாய் உயிர்பால் கொடுத்தது அங்கிருந்துதான்.
நான் கன்னிப்பெண் என்றும் பாராது.என் மார்பை சிதைப்பதன் மூலம் பெண்மையை கேவலப்படுத்துகிறாய்.. தாய்மையை கேவலப்படுத்துகின்றாய்.. உன் தாய்க்கு இவ்விதம் செய்வாயோ.. உன் மனைவிக்கு இவ்விதம் செய்வாயோ... உன் பிள்ளைகளுக்கு இவ்விதம் செய்வாயோ.. நீதியுள்ள சர்வேசுரன் உனக்கு என்ன தண்டனை கொடுப்பார் என்பதை நீ பொருத்திருந்து  பார்... என் எஜமானும் என் கடவுளுமான யேசுக்கிரிஸ்த்து உன்னைகேட்டுக்கொள்ளட்டும்.   நிறைவேற்ரிக்கொள் உன் ஆசையை" என்றாள்.. அப்போது அவள் முகம் ஒரு வினாடி பரலோக  காந்தியால் ஒளிர்ந்தது.
       தண்டனை உடனே ஆரம்பமானது...மார்பகத்தை அரிய கத்தியை உபயோகித்தால் வேதனை உடனே முடிந்துவிடும் என்பதற்காகவும் அவள் நீடித்த வேதனை அடைய வேண்டும்   என்பதர்காகவும் இரண்டு இரும்பு குறடுகள் கொண்டுவரப்பட்டன. ஆகத்தாவின் மார்பக சதைத்திரட்ச்சிகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்த இரும்பு குறடுகளால் பற்றி வெட்டிவெட்டி  எடுத்தனர். இனிமேலும் அங்கே பிடுங்குவதற்கு ஒன்றுமில்லை என்ற நிலையில் அவளை தனிச்சிறையில் அடைத்தனர்..அவளுக்கு உணவோ, தண்ணீரோ, மருந்தோ, களிம்போ  எந்த மருத்துவ உதவியுமோ யாரும் கொண்டுவந்து தரக்கூடாது என கண்டிப்பான உத்திரவும் பிறப்பிக்கப்பட்டது.
             கடும் வேதணையினாலும் ஏறாள்மான இரத்தப்போக்கினாலும் ஆகத்தா மரணிக்கும் நிலையில் இருந்தாள்.. அப்போது சிறைகதவு திறக்கப்பட்டது...வயோதிகர் ஒருவர் உள்ளே வந்தார்.  " ஆகத்தா... எழுந்திரு..என்றார்".
ஆகத்தா எழுந்து பெரியவரே நீர் யார்? என்றாள்.
அவர்," அம்மா...நான் யார் என்பது இப்போது முக்கியமல்ல.. என் எஜமான் உனக்கு மருத்துவம் பார்க்க என்னை அனுப்பியுள்ளார்...இந்த மருந்துகளை உன் காயங்களில் பூச என்னை
அனுமதி" என்றார்.
     ஆகத்தா" பெரியவரே நான் மனிதர்களிடம் வைத்தியம் பார்ப்பது ஒரு வேத சட்சிக்கு அழகல்ல...நான் வேதனையில் என் தேவனை சந்திக்கவே ஆசைப்படுகின்றேன்.. அப்படி இருக்க
எனக்கு வைத்தியம் எதற்கு..   வேத சாட்சி முடி பெருபவர்கள் வேதனையில்தானே கடவுளுக்கு சாட்ச்சிகளாய் இருக்க முடியும்...எனக்கு மனிதர்களின் ஆறுதலோ வைத்தியமோ தேவை
இல்லை. ஆகவே பெரியவரே நீங்கள் போகலாம் " என்றாள்..
     அப்போது பெரியவர், " என் மகளே ஆகத்தா...உன் விசுவாசம் பெரிது...நான் என்னை இப்போது வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறேன்...நான் தான் நீ வணங்கும் யேசுகிரிஸ்த்துவின் தலைமை  அப்போஸ்த்தலன் பேதுரு எனப்படும் இராயப்பன்...யேசுநாதர் தான் என்னை உன்னிடம் அனுப்பியுள்ளார்...நாளை நீ இன்னும் அதிகம் பாடுகள் அனுபவிக்கவேண்டும்...நாளை8க்கே நீ  பரலோகத்தில் வான்வீட்டில் யேசுவோடு இருப்பாய்...அதற்கு நீ இப்போது தெம்போடு இருக்கவேண்டும்... எனவே யேசுநாதர் என்னிடம் கொடுத்தனுப்பிய இந்த மருந்தால் நான்   உன்னை பூசுகிறேன்... நீ உடனே குணம் அடைவாயாக" என்று அவள் காயப்பட்ட இடங்களில் தைலம் பூச அவள் உடனே குணமடைந்தாள்.. இராயப்பரும் அவளுக்கு முன்பாகவே  மறைந்து போனார்.. ஆகத்தாவுக்கு யேசுவின் புதுமையால் அவள் காயங்கள் எல்லாம் ஆறி புதிய மார்பகம் தோன்றியது.
             ஆகத்தாவுக்கு காயங்கள் எல்லாம் ஆறி மீண்டும் புதுமையாய் மார்பகம் தோன்றியதைக்கண்ட ஆளுனன் குவிண்ட்டனஸ் அடங்காத கோபம் கொண்டான்.. தனக்குக்கிடைகாத   ஆகத்தா வேறு யாருக்கும் கிடைக்கக்கூடாதென முடிவு செய்தான்.. அடுத்தநாளும் அதே விசாரணை... அதே பதில்.. இந்த முறை ஆகத்தாவை கொடும் அக்கினியால் தள்ளி  கொல்லப்பட வேண்டும் எனவும் புதிதாக தோன்றிய அவள் மார்பகம் மீண்டும் தீயினால் சுட்டு பின் கொல்லப்படவேண்டுமெனவும் ஆணையிடப்பட்டது...
          சதிகாரர்கள் ஆகத்தாவை நிர்வாணப்படுத்தி தீப்பந்தங்களால் அவள் இரண்டு மார்பகங்களையும் சுட்டுப்பொசுக்கினர்...கடும் வெப்பத்தினால் அவை வெந்து நீராகி வடிந்துபோனது.
     பிறகு அவள் கைகளும் கால்களும் இரும்பு சங்கிலிகலால் கட்டப்பட்டு ஒரு பெரும் அக்கினிப்படுக்கையில் வைக்கப்பட்டாள்...அவள் உடல் தீயினால் புழுபோல் துடித்தது.... இந்த
அக்கிரமத்தைகண்ட இயற்கையும் தன் கோப கண்டனத்தை காட்டியது.. அந்த தீவிலிருந்த எட்னா எரிமலை வெடித்தது... பூமி அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. அந்த அதிர்ச்சியில் அந்த பாதாள்
அறையின் மேல் சுவர் மற்றும் அரண்மனை ஆகியவை உடைந்து விழுந்தன. ஒரு பெரும் சுவர் பொதேரென்று சிலுவான் என்பவன் மீது விழுந்தது.. அவதான் ஆளுனன்
குவிண்ட்டனஸின் வலதுகரம்போன்று செயல்பட்டவன்...ஆகத்தாவின் இத்தனை கொடுமைகளிலும் அவனுக்கும் பங்கு உண்டு. இடிந்து விழுந்த சுவர் இந்த கொடியவன் சிலுவனின் மீது விழுந்தது. அவன் நசுங்கி செத்தான்.
        ஆளுனன் குவிண்ட்டனஸின் கொடுங்கோல் ஆட்ச்சியால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் கிளர்ந்து எழுந்தனர்... மக்களின் கோபாவேசத்தைக்கண்ட ஆளுனன் நாட்டை விட்டே ஓடிப்போனான்.
ஆனால் மக்கள் அவனை விடுவதாக இல்லை.. நடுத்தெருவில் அவனை இழுத்துப்போட்டு வெட்டிக்கொண்றனர்.
     அக்கினிப்படுக்கையிலிருந்து மக்கள் ஆகத்தாவை காப்பாற்றினர்.. ஆனால் காலம் கடந்துவிட்டது...ஆகத்தா வேத சாட்ச்சியாக மரித்துப்போனாள்..அன்றையதினம் பிப்ரவரி மாதம்
ஐந்தாம் தேதி கி.பி.251 ஆம் வருடம்..
           வீர மங்கை ஆகத்தாவுக்கு நல்லடக்கதிற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்தன.. அப்போது " விலகுங்கள்...விலகுங்கள்... எங்கள் ஆகத்தாவை நாங்கள் தான் புதைப்போம் என்று ஒரு பத்து
அல்லது பதினைந்து வீர வாலிபர்கள் வந்தார்கள்.. அவர்கள் அணிந்திருந்த உடைகள் அந்த காட்டானியா நகர மக்கள் அறிந்திராதது. வந்திருந்த வாலிபர்கள் அனைவரும் ஆகத்தாவின்
ராஜ பரம்பரை வாரிசுகள் என்று நினைத்துக்கொண்டார்கள். Mentem sanctam, spontaneam, honorem deo dedit et patri liberationem fecit; அதாாவது கடவுளுக்கு விருப்பமான  ஆகத்தா தன் எண்னம் சொல் செயல் அகியற்றின் மூலம் அனைத்திலும் பரிசுத்தமாக விளங்கியவள் என்பதால் அவள் வழியாய் கேட்ப்பதெல்லாம் நிறைவேறும் என்ற வாசகம் கல்லில்  பொறிக்கப்பட்டு ஆகத்தாவின் தலைமாட்டில் வைக்கப்பட்டு அவளை சகல ஆடம்பரதோடும், மரியாதையோடும், பூச்சிதமாக கல்லறையில் வைத்து அடக்கம் செய்தனர்.
      ஆகத்தா கல்லறையில் நல்லடக்கம் செய்யப்பட்ட பிறகு அவளை புதைப்பதர்க்காக வந்திருந்த அந்த வாலிபர் கூட்டம் யார் கண்ணிலும் காணாமல் போனதால் வந்த அந்த வாலிபர்கள்  அனைவரும் அவள் அடக்கத்திர்காக கடவுளால் அனுப்பப்பட்ட சம்மனசுகளே என்று அந்த காட்டானியா ஊர் மக்கள் புறிந்துகொண்டார்கள். அன்றிலிருந்து ஆரம்பமானது ஆகத்தாவின்  பக்தி முயற்சி...ஆகத்தாவின் கல்லறையில் மன்றாடுபவர்களுக்கு கடவுள் கேட்டதை அருளினார். ஆண்டவருக்காக மரிகின்றவர்கள் பாக்கியவான்கள் என்பது உண்மையாயிற்று..
      ஆகத்தாவின் பேரும் புகழும் பார் எங்கும் பரவ ஆரம்பித்தது..அவளுக்கு ரோமை கத்தோலிக்க திருச்சபை புனிதர் பட்டம் அளித்து கௌரவப்படுத்தியது. அவளது கல்லறையின் மீது ஒரு  பெரும் தேவாலயம் கட்டப்பட்டது. அவரது அருளிக்கம் சுமார் 40,000 பவுண்டு எடையுள்ள ஒரு வெள்ளிப்பேளை செய்து அதனுள் வைக்கப்பட்டு அவளது தேர் பவனி  ஆரம்பமாகும்..இத்தனை பெரிய தேரை வடம் பிடித்து இழுக்க சுமார் 4000 பேர் கூடுவர். பல்லயிரக்கணக்கானோர். பார்வையாளர்கள். உலகிலேயே தேர் திருவிழாவுக்கு அதிகம்பேர் கூடும் இடங்களில் இந்த சிசிலி நாட்டிலுள்ள காட்டானியா பட்டிணத்தில் புனித ஆகத்தம்மாவின் தேர்த்திருவிழாவுக்கு கூடும் கூட்டம் மூன்றாம் இடத்தை பிடிக்கின்றது.
       இப்போதும் புனித ஆகத்தம்மாளின் பாடுகள் பட்ட அந்த சிறைச்சாலை இருகின்றது. அதில் அவள் கட்டுண்டு சாட்டையால் அடிபட்ட இடத்தில் அவள் நின்றிருந்த பாதம் படிந்த   இடத்தையும் அவள் மார்பகம் அரிந்தநிலையில் அவள் நின்றிருந்த இடத்தில் அவளது பாதம்பதிந்திருக்கும் இடத்தையும் பார்க்க முடியும்.
புனித ஆகத்தம்மாளே, பாவிகளாய் இருகிற எங்களுகாக எப்போதும் வேண்டிகொள்ளும்..ஆமீன்.

" நவம்பர் 2. உத்தரிகின்ற ஆண்மாக்கள் தினம்."

                     " நவம்பர் 2. உத்தரிகின்ற ஆண்மாக்கள் தினம்."

      இறந்தோர் வாழ்வில் ஒளி பெறுக... அவர் இறைவா உம்மில் வந்தடைக.... என்ற பாடல் இக்காலங்களில் பிரசித்தம். மண்ணில் பிறந்த யாவரும் என்றைகாவது ஒரு நாள் இறந்தே ஆக வேண்டும் இது விதி. ஆக மனிதன் இறந்துபோனால் அவன் எங்கே போகிறான்..நல்லவனாக இந்த உலகில் வாழ்ந்திருந்தால் அவன் மோட்சத்திற்கும், கெட்டவனாக வாழ்ந்திருந்தால்
நரகத்திற்கும் போகிறான் என்பது நாம் அனைவரும் அறிந்ததே.. உலகில் உள்ள எல்லா மதங்களும் அப்படித்தான் கூறுகின்றன..ஆனால் உலகில் நடைமுறையில் இந்த நல்லவன் கெட்டவனாக மட்டும் வாழ்ந்துவிடுவது கிடையாது. நல்லவனாகவும் இல்லை...கெட்டவனாகவும் இல்லை..என்ற பிரிவும் உலகில் உண்டு. நல்லவனாக இல்லை என்பதற்காக அவனை
கெட்டவன் என்றழைக்க முடியாது.. அதேபோல் கெட்டவனாகவும் இல்லை என்பதற்காக அவனை நல்லவன் என்றும் அழைக்க முடியாது.. இப்படி தவளையும் இல்லை..மீனும் இல்லை. இரண்டுக்கும் நடுவே தலைப்பிரட்டை வகையைச்சேர்ந்த மக்கள் தான் இன்று உலகில் அதிகம்.
அப்படியானால் இந்த தலைப்பிரட்டை வகையைச்சேர்ந்த மக்கள் இறந்துபோனால் அவர்கள் ஆண்மா இறந்தபின் எங்கே போகும் என்பது கேள்விகுறி.
      நல்லவன் என்பதற்காக கடவுள் அவனுக்கு மோட்ச்சபாக்கியம் கொடுப்பார்....
        கெட்டவன் என்பதற்காக கடவுள் அவனை நரகத்தில் போடுவார்...
ஒருவன் நல்லவன் இல்லை என்பதற்காக அவனை கடவுள் நரகத்தில் எப்படிப்போடுவார்? ...அவன்தான் கெட்டவன் இல்லையே?
         ஒருவன் கெட்டவன் இல்லை என்பதற்காக கடவுள் அவனை எப்படி சொர்கத்தில் சேர்ப்பார்...அவன்தான் நல்லவன் இல்லையே ? இந்த மாதிரியான் கேள்விகெல்லாம் நம்   திருச்சபையில் பதில் உண்டு. கடவுளாள் ஆகாத காரியம் ஒன்றுமில்லை...ஒன்றுமில்லாமையிலிருந்து நம்மை படைத்த கடவுளுக்கு நம்மை ஒன்றுமில்லாமல் போகச்செய்வதற்கு  எவ்வளவு நேரம் பிடிக்கும்..ஆனால் அவருடைய எண்னம் அதுவல்ல.. திருந்திய உள்ளத்தையே அவர் எதிர்பார்க்கின்றார். அதற்காக கடைசிவரை அதாவது ஒருவன் மரணம் வரை   அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுகின்றார்.
          புது நன்மை வாங்கும் பிள்ளைகள் சின்ன குறிப்பிடத்தில் இந்த கேள்வி பதிலை அவசியம் படித்திருப்பர். ஸ்வாமி யேசுநாதர் இறந்தபின்பு அவருடைய ஆத்மா எங்கே போனது?
         பதில்...ஆண்டவருடைய ஆண்மா அவர் இறந்தபின் பாதாளங்களிலே இறங்கி அங்கிருந்த பூண்ணியவான்களுக்கு மோட்ச்ச பாக்கியம் கொடுக்க போனது...  ஆக ஒருவன் நல்லவனா அல்லது கெட்டவனா என்பது ஆண்டவர் தீர்மானிக்ககூடிய ஒரு விஷயம்.. எனவே ஒருவன் நல்லவனும் இல்லை அதே நேரத்தில் அவன் கெட்டவனுமில்லை   போன்ற ஆண்மாக்களும் ஈடேற்றம் அடைய, அவர் நம் மீது வைத்த இரக்கபெருக்கத்தால் இந்த உலகில் வாழ்ந்தவரை, ஆண்மாவைகொல்லாமல் செய்த பாவங்களுக்கு மன்னிப்புபெறாமல்   இறந்த ஆண்மாக்கள் மோட்சகதி பெற கொடுத்த ஒரு நல்ல வாய்ப்புதான் உத்தரிக்கின்ற ஸ்தலம்.  இந்த உத்திரிகின்ற ஸ்தலம் இருகின்றதா என்ற கேள்விக்கு பதிலாக அனேக   சரித்திரங்கள் இருகின்றன.     ஆனால் குருக்களின் பாதுகாவலரான ஜான் மரிய வியான்னியின் வாழ்வில் நடைபெற்ற ஒரு சம்பவத்தை நான் இங்கு குறிப்பிட விரும்புகின்றேன்.
       ஜான் மரியவியான்னி பால சன்னியாசியாக இருக்கும்போது படிப்புக்கும் அவருக்கும் வெகு தூரம்..எந்த படிப்பும் அவருக்கு ஏறவில்லை. அக்கால குருமானவர்கள் தாங்கள் எந்த   தேசத்தவராக இருந்தபோதிலும், கட்டாயம் லத்தீன் பாஷை படித்தே ஆகவேண்டும்.. லத்தீன் பாஷையில் அவர் அ..ஆ ..இ.ஈ.. படிப்பதற்குள்ளே அவருக்கு பிராணன் போய்விட்டது.
      இப்படியாக அவருக்கு பலவருடகாலம் சோதனைகாலமகவே கடந்து போய்விட்டது.. இனி இவனை ஒப்பேற்றவே முடியாது என்று கருதிய ரெக்டர் இந்த பையன் நமக்கு வேண்டாம்  என்று அவருடைய பிஷப்புக்கு ஊழியம் செய்ய அனுப்பினார்..அவரோடே ஒரு கடிதம் இணைக்கப்பேற்று பிஷெப்பிடம் அனுப்பப்பட்டது. அந்த கடிதம் வியான்னியைபற்றிய ரகசிய  அறிக்கையானது.. அந்த கடித்தத்தில் இவ்வாறாக குறிப்பிட்டிருந்தது.
" இவன் ஒரு உதவாக்கரை...படு முட்டாள்...எதற்கும் தகுதியற்றவன். இவனை எல்லாம் வைத்துக்கொண்டு திருச்சபை என்ன செய்யப்போகிறது. இந்தப்பையன் நம்மோடு   பலகாலம் வாழ்ந்துவிட்டதால் இவனை வீட்டுக்கு அனுப்பியும் பயன் இல்லை.. இவனை நீங்களே வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.."
             இந்த ரகசிய அறிக்கையைப்படித்த பிஷெப் மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டார்.. பிரான்ஸ் தேசத்தில் இப்படியும் ஒரு குருமாணவரா...ஆண்டவர் சோதிக்கிறார்... சரி ஆண்டவர் இவன்மட்டில் என்னதீர்மானம் செய்திருக்கின்றார் என்பதை காலம்தான் தெரியப்படுத்தும் என்று தன்னை சமாதானம் செய்துகொண்டார். ஜான் மரிய வியான்னி கடவுள் பக்த்தியில்  மிகவும் சிறந்து விளங்கியதால் பலகாலங்களுக்குப்பிறகு, ஆயர் அவர்கள் பெரியமனது வைத்து போனால் போகிறதென்று வியான்னிக்கு குருவானவர் பட்டம் கொடுத்தார்.
         அன்றிலிருந்து அவரில் வெளிப்பட்டது ஆண்டவரின் திருவுளம். மரியவியான்னி அவர்கள் குருவானதும் மிகவும் சாதாரணமாக இருந்த அர்ஸ் என்ற ஒரு படு கிராமத்தில் ஒரு தாத்தா   சாமியாருக்கு உதவி குருவாக நியமனம் செய்யபட்டார்.. ஆண்டவருடைய வல்லமை அவரில் வெளிப்பட்டதால் அவர் காலங்களை அறியும் ஆற்றல் பெற்றார். அவர் இறந்த காலங்களை  பார்க்கும் வல்லமை பெற்றார்..மனிதர்களின் ஆண்மாக்களை ஊடுறுவிப்பார்க்கும் ஆற்றலை ஆண்டவர் அவருக்கு கொடுத்திருந்தார்...   அவரிடத்தில் பாவ சங்கீர்த்தனம் செய்பவன்  பொய் சொல்லவே முடியாது.    சொல்ல மறந்த பாவங்களை அவரே நினைபூட்டுவார்.. நீ இத்தகைய பாவங்களை இந்தந்த இடத்தில் இந்தந்த நேரத்தில் இன்னின்னவரோடு
செய்திருகின்றாய்.. ஒப்புக்கொள்கின்றாயா.. என்பார்..
        இத்தகைய பாவமன்னிப்பு பெற்றவர்களாள் ஜான் மரிய வியான்னி குயூர் டீ அர்ஸ் பட்டிணத்தில் புகழ் பெற்றார். இதனால் அவர் கூரியதாஸ் என்றும் அழைக்கப்பட்டார்.  இவரை சோதிக்க அந்த அர்ஸ் பட்டிணத்தை சேர்ந்த பேர் பெற்ற விபச்சாரி அவரை சந்திக்க வந்தாள்.. அப்போது அவர் பலிபூசை நடத்திக்கொண்டிருந்தார். பூசையை நிறுத்திவிட்டு   அவள் பெயரை சொல்லி "அங்கேயே நில்... உன் மாசுபட்ட பாதங்களோடும்,  ஆண்மாவோடும் இந்த ஆலயத்துக்குள் வறாதே" என்றார்.. அந்த விபச்சாரி பயந்து நடுங்கி தன்னை
மன்னிக்கும்படி மன்றாடினாள்... அவள் மேல் பரிவுகொண்ட வியான்னி பூசையை பாதியில் நிருத்திவிட்டு அவளுக்கு பாவ சங்கீர்த்தனம் கொடுக்க வந்தார்.
     பாவ சங்கீர்த்தனத்தின்போது அவள் வாயிலிருந்தும் அவள் முகத்திலிருந்த அத்தனை திறப்புகளிருந்தும் பெரும் பாம்புகளும் பெரும் நட்டுவாக்காளிகளும் விஷ ஜந்துக்களும் போன்ற   ரூபத்தில் அசுத்த ஆவி அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்டது. இதைக்கண்ட பங்கு மக்கள் பெரும் திகிலுற்றனர். ஜான் மரிய வியான்னி பெரும் தீர்க்கதரிசி என்று போற்றினர்...
       ஒரு நாள் ஒரு பெண் தலைவிரிகோலமாக அவரிடம் அழுது
 கொண் டுவந்தாள்.. வியான்னியின் கால்களில் விழுந்து கதறி அழுதாள்.. அவளை சமாதானம் செய்வதற்குள்  வியான்னிக்கு போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. ஒரு வழியாக அவள் கூறினாள்," ஸ்வாமி... என் கணவர் பெரும் குடிகாரர்..குடிவெறியில் ஆற்றிலிருந்து கீழே குதித்து தற்கொலை
செய்துகொண்டார்.. அவர் நரகத்திற்குத்தான் போய் இருப்பார் என்று எல்லோரும் சொல்லுகின்றார்கள்..என்னால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை... தயவு செய்து அவருக்கு என்ன   ஆயிற்று என்று சொல்லுங்கள்... நீங்கள் தான் காலத்தை அறியும் வல்லமை கொண்டவர் என்று எல்லோரும் சொல்கிறார்கள் " என்றார்..
       ஜான் மரிய வியான்னி கண்களை மூடி ஜெபித்தார். அப்போது அவர் கண்ட காட்ச்சியை அவளிடம் இவ்வாறு விவரித்தார். " மகளே, உன் கணவன் தற்கொலை செய்துகொண்டது   உண்மைதான்..இருப்பினும் அவன் சாகும் முன்பாக கடவுளிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டான்.. ஆற்றின் மீதுள்ள பாலத்திலேறி தண்ணீருக்குள் குதித்து மூழ்கும் முன்பாக அவன்
கடவுளின் மன்னைப்பை கேட்டதால் ஆண்டவரும் அவன் மீது இரங்கி அவனை மன்னித்ததுமல்லாமல் அவனை நரகத்திற்கு தீர்ப்பிடாமல் உத்தரிக்கிற ஸ்தலத்திற்கு தீர்வை இட்டு   உள்ளார். ஆகவே மகளே அவன் தற்கொலை செய்துகொண்டதால் நரகத்திற்கு பாத்திரவானாயினும் கடவுளின் மன்னிப்பு அவனுக்கு கிடைத்ததால் அவன் உத்திரிக்கின்ற
ஸ்த்தலத்திலிருந்து என்றாவது ஒரு நாள் மோட்ச்சபாக்கியம் பெருவான் என்ற நம்பிக்கையோடு உன் வீட்டிற்கு சமாதானமாய் போ " என்றார்.
      ஆக உத்திரிகின்ற ஸ்தலம் என்பது நமக்கு கடவுளால் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு பெரும் கொடை என்றும் கடவுள் நம் மீது கொண்ட இரக்கம் எவ்வளவு என்றும் நாம் உணர்வோமாக..
       இதே போல் நரகம் உண்டோ? உண்டு என்கிறது வியான்னியின் சரிதை.. பேர்பெற்ற ஜான் மரிய வியன்னி தூங்கும் போது அவர் மீது நரக நெருப்பை சாத்தான் வீசினான்.  அந்த நரக நெருப்பு அவரை தொடவில்லை.. ஆனால் அவருடைய கட்டில் எரிந்தது. ஜான் மரிய வியான்னி சாத்தனைப்பார்த்து, " சாத்தானே நரகம் உண்டு என்பதற்கு மக்கள்   நம்பும்படியாக நீ வந்ததுதான் வந்தாய்.. உன் கையை இந்த வீட்டின் நிலையில் வைத்துவிட்டுப்போ... நீ இங்கு வந்து போனாய் என்பதற்கு அது அத்தாட்சியாய் இருக்கட்டும்"
என்றார். சாத்தானும் அவருக்கு கீழ்படிந்து அவன் கையை அவர் வீட்டு நிலையில் வைத்துவிட்டுப்போனான்.. உடனே அந்த நிலை எரிந்தது. அந்த எரிந்த நிலைக்கதவு  இன்றளவும் கரிகட்டையாய் உள்ளது. அதை முகர்ந்துபார்ப்பவர்களுக்கு இன்றளவும் அந்த நரகத்தின் துர்நாற்றம் வீசும்.
         தாவீது ராஜா பாடிய பாடல் இவ்வாறாக உள்ளது. " ஆண்டவரே, நீர் எம் குறைகளைப்பாராட்டுவீராயீன் உம் திருமுன் நிலை நிற்க கூடுபவன் யார்? ஆனால் உம்மிடம் மன்னிப்பு   உள்ளதால் பயபக்தியுடனே உம் தாழ் பணிந்தேன்". இந்த மன்னிப்பின் வெளி அடையாளம்தான் இறந்த ஆண்மாக்களுக்கான உத்திரிகிற ஸ்தலம்.
       இந்த உலகம் இருக்கும் வரைதான் உத்தரிகிற ஸ்தலமும் இருக்கும்.. உலகம் முடிந்துபோனால் அதற்கு தேவை இருக்காது. எனவே அதுவும் முடிந்துபோகும்.. அதற்குப்பின்  இருவகை ஆண்மாக்கள் தன் இருப்பர். ஒன்று நல்லவர் .. மற்றவர் கெட்டவர்.. நல்ல ஆண்மாக்களுக்கு மோட்ஷமும், கெட்ட ஆண்மாக்களுக்கு நரகமும் தப்பாது கிடைக்கும்.  மோட்ச்சமும் நரகமும் நித்தியத்துக்கும் இருக்கும். அவற்றுக்கு முடிவு என்பதே இராது.

.

" ஜேயல் என்னும் ஒரு வீரப்பெண்."

                                 " ஜேயல் என்னும் ஒரு வீரப்பெண்."
      யேசுநாதரின் காலத்திற்கு 1200 ஆண்டுகளுக்கு முன் இஸ்ரேலியர்களின் வரலாற்றில் அரசர்கள் எனப்படுபவர்கள் இல்லை. ஆண்டவரே அவர்களை தன் நேரடிப்பர்வையில் அவர்களுள் தோன்றிய நியாயதிபதிகள் வாயிலாக ஆண்டுவந்தார். அவர் சேனைகளின் ஆண்டவர் அல்லவா... எனவே அவர் தம் இனமாக தேர்ந்துகொள்ளப்பட்ட அந்த இஸ்ராயேல் மக்களை ஒரு துன்பமும் நேராதபடிக்கும் எதிரிகள் கையில் வீழாதபடிக்கும் ஒரு தகப்பன் தன் மக்களை காப்பதுபோல் காத்துவந்தார். ஆனால் அந்த இஸ்ராயேல் மக்கள் நன்றி மறந்து
தங்கள் தெய்வத்தை மறந்தததுமில்லாமல் அவருக்கு எதிறாக திரும்பி வேறு தெய்வங்களை வழிபடும்போது .....நம்மைத்தவிர வேறு தெய்வம் உனக்கில்லாமல் போவதாக என்னும்   கட்டளையை மீறும்போதெல்லாம் இஸ்ராயேல் தேவன் மிகுந்த கோபம் கொண்டு அவர்களை எதிரிகளிடம் ஒப்படைத்து நன்றாக நைய்யப்புடைத்து வதைபட வைத்துவிடுவார்..
. மீண்டும் அந்த இஸ்ராயேல் மக்கள் மனம்திரும்பி ஆண்டவரே இரக்கமாயிரும் எங்கள் பாவங்களை பொருத்தருளும் என்று மனம்வெதும்பி அழும்போது அவர்களுள் தோன்றும்   தீர்க்கதரிசிகள் வாயிலாக அவர்களை மன்னித்ததாக கூறி மீண்டும் அவர்களுக்கு விடுதலை அளிப்பார்.
      இப்படியாக இந்தக்கதை நடைபெறும்போது இஸ்ராயேல் மக்களின் நியாயதிபதியாக வாழ்ந்தவர் தெபோரா என்னும் ஒரு பெண் தீர்க்கதரிசி. அவர் ராமாவுக்கும் எப்பிராயீமுக்கும்  இடைப்பட்ட பகுதியில் வாழ்ந்துவந்தார். இவரது கணவரின் பெயர் லாப்பிடோத் எனப்படுபவர். அதாவது வெளிச்சம் எனப்படும் பெயர் கொண்டவர். இவர் சீலோ என்னுமிடத்தில்  ஆண்டவரின் கூடாரத்தில் எப்போதும் எரியும்படியாக எண்ணையும் தீவட்டியும் வைத்து காத்து வந்தவர். மிகுந்த கடவுள் பக்தி கொண்டவர். இவர்கள் காலத்தில் இஸ்ராயேல் மக்கள்  தங்களின் கடவுளுக்கு ஆகாத பாவங்களான பிற தெய்வ வழிபாடு செய்பவர்களாகவும் மிகுந்த செல்வங்களுக்கு ஆசைப்பட்டும் உடல் இச்சைகளுக்கு ஆசைபட்டும் தங்களுக்கு  தோன்றியபடி எல்லாம் வேற்று தெய்வ உருவ வழிபாடு செய்து வந்த காரணத்தால் அவர்கள் தெய்வமான இஸ்ராயேல் தேவன் அவர்களை கடுமையாக சபித்து மிகவும் கொடுமையாக
தண்டிக்க அவர்களின் எதிரிகளான கானானியர்களிடம் ஒப்படைத்தார்.
அப்போது கானான் தேசத்தை ஆட்சி செய்துவந்த மன்னன் பெயர் ஜாபின். மன்னன் ஒரு கொடுங்கோலன் என்றால் அவன் தளபதி செசேரா அவனிலும் கொடும்கோலன்.
       இந்த ஜாபின் மன்னனும் அவன் தளபதி செசேராவும் இந்த இஸ்ரேல் மக்களுக்கு செய்த கொடுமைகளை வார்த்தையில் வர்ணிக்க முடியாது. இப்படியாக இந்த இஸ்ரேலிய மக்கள்  இந்தகொடுங்கோலர்கள் ஜாபினுடனும் சிசேராவுடனும் மாட்டிக்கொண்டு ஒரு இருபது ஆண்டுகள் கடும் வேதனையில் வாழ்ந்தார்கள். பிறகு வழக்கம்போல ஆண்டவரே இரக்கமாயிரும்...   எங்கள் பாவங்களை மன்னியும் என்று அழுது மன்றாடியதைக்கேட்ட அவர்கள் இஸ்ரேயேல் தேவன் அவர்களை மன்னிப்பதாகவும் இவர்களுக்கு விரைவில் சுபிக்க்ஷம் உண்டாககும் என
வாக்குறுதி அளித்தார். அவரது வாக்குறுதியின்படி தெபோரா என்னும் தீர்க்கதரிசினி எழுந்தாள்.
       இந்த தெபோரா என்னும் பெண் தீர்க்கதரிசிக்கென சொந்த வீடோ இடமோ இல்லை. ஒரு பேரீட்சை மரத்தடியில் அமர்வார்.. தன்னிடம் எதிர்காலம் பற்றிப்பேச வந்திருக்கும் இஸ்ராயேல்   மக்களுக்கு அவர்களின் எதிர்காலங்களின் பலன்களை எடுத்துரைப்பாள். மொத்தத்தில் இஸ்ராயேல் மக்கள் போற்றும் ஒரு சிறந்த நீதிபதியாய் விளங்கினாள். மக்களுக்கும் இவர் மீது  பெரும் மதிப்பும் நம்பிக்கையும் இருந்தது. இப்படி இருக்கையில் ஒருநாள் ஆண்டவரின் அருள் வாக்கு இவரில் இறங்கியது. அவர் தெபோராவின் ஆட்சிக்காலத்தில் இஸ்ரேலியர்களின்   தளபதியாய் விளங்கிய பாராக் என்பவரை அழைத்தார். அவர் அபினோயாம் என்பவரின் மகன்.
        " இதோ நாம் இந்நாளில் செசேராவை உம் கையில் ஒப்புவித்தோம்..நீ உடனே புறப்பட்டுச்சென்று அவனை வெல்வாயாக... இதோ நாம் உமக்கு முன்பாக அவனிடம் செல்வோம் " என்றார். தெபோரா பாராக்கை அழைத்து, " பாராக்... நம்மிடம் சிறந்த பத்தாயிரம் போர் வீரர்களை அழைத்துக்கொண்டு உடனே தானாத் என்னுமிடம் செல்வாயாக.. அங்கு உன் சார்பாக நம் சேனைகளின் ஆண்டவர் ஜாபினுக்கும் சசேராவுக்கும் எதிராக போரிடுவார்.. வெற்றி நமதே..உடனே புறப்ப்படு" என்றார்.
         இந்த கானானிய மன்னன் ஜாபின் அசீரியாவிலிருந்து வந்தவன். மிகுந்த போர் பயிற்சி பெற்றவன். அவன் தளபதியும் அவ்வாறே. அசூர் கோட்டையில் தங்கி இருந்தான்.  இவர்களிடம் அக்காலத்தில் 900 தேர்படையும் மிகப்பெரும் குதிரைப்படையும் எண்ணிறைந்த காலாட்ப்படையும் இருந்ததால் எந்த எதிரியும் இவர்கள் பேரைக்கேட்ட மாத்திரத்தில்   அஞ்சுவார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் இவர்களை வெல்ல அக்காலத்தில் யாரும் இல்லை. இப்படிப்பட்ட ஒரு எதிரியுடன்தான் நம் பாராக் வெற்றிகொள்ள வேண்டும்.
தெபோராவிடம் அருள்வாக்கு கேட்ட பாராக் சற்றே அஞ்சினான். இருப்பினும் கடவுளின் அருள்வாக்கில் நம்பிக்கொண்ட அவன்" அம்மணி,...தற்போது நம்மிடம் ஒரு பத்தாயிரம் போர்  வீரர்தான் உண்டு. அவர்களை தபோர் மலையில் நிலை நிருத்தி வைத்திருக்கின்றேன். மேலும் படை வீரர் தேவை... என்னசெய்வது? " என்றான்.
         தெபோரா, " பாராக்.. ஆண்டவரிடம் நம்பிக்கை கொள்.. நம் சகோதர இனமான எஃப்ராயிம், மாக்கீம், சபுலோன், இசக்கார், நாப்தாலி இவர்களிடம் முடிந்தவரை உதவி கேள்... முடியவில்லை என்றால் பரவாய் இல்லை... ஆண்டவர் நம்மோடு இருக்கும்போது நீ ஏன் அஞ்சவேண்டும்?" என்றார். இருப்பினும் பாராக் ஆண்டவரின் மீது பாரத்த்தைப்போட்டுவிட்டு
தாபோர் மலையில் நிலை பெற்றிருந்த தன் வீரர்கள் பத்தாயிரம் பேரை சந்திக்க தாபோர் மலைக்கு சென்றார்.
[ நேயர்களும் இந்த தாபோர் மலை பற்றி சற்றே அறிந்துகொள்வது அவசியம்]
        ஒரு எரிமலை போல் தோற்றமுடைய நெடிதுயர்ந்த தபோர் மலை உண்மையில் ஒரு எரிமலையே அல்ல. ஏறக்குறைய 4300 கற்படிகள் போன்ற அமைப்பின் மேல் சமதளத்தில் அமைந்த  ஊர் தான் தாபோர். தரையிலிருந்து செங்குத்தாக இரண்டறை கி.மி. உயரம் உடையது. அக்காலத்தில் ஒன்று குதிரையின்மேல் பயணம் செய்து தபோர் மலைப்பட்டணத்தை அடையலாம்.
அல்லது கால் நடையாக சென்றும் அடையலாம். யேசுநாதரும் அவருடைய சீடர்களான ராயப்பர், அருளப்பர் அவர் சகோதரர் பெரிய யாகப்பரும் கால நடையாகத்தான் இந்த மலையை  ஏறி அடைந்தனர். வழியில் சாப்பிடவோ குடிக்கவோ எதையும் கொண்டு வர வேண்டாம் என யேசுநாதர் கண்டிப்பாக கூறிவிட்டார். அவர்களுக்குதேவையானவை அனைத்தும் அங்கே
அவர்களுக்கு கிடைக்கும் என்றார். ஏறக்குறைய இரண்டரை மணி நேரம் நடந்து மலை உச்சிக்கு சென்றனர். அங்கு பல குகைகள் இருந்தன. இந்த குகைகளில் மலாக்கியா தீர்க்கதரிசி.   எலியாஸ் தீர்க்கதரிசி தேவ குரு மெல்கிசதேக் போன்றவர்கள் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். முதுபெரும் தந்தை அபிரஹாம் தேவகுரு மெல்கிசதேக்கை சந்தித்ததும் இங்குதான்.
இந்த குகைகளில் யேசுநாதர் சற்றே இளைப்பாறி தம் சீடர்களுக்கு போதித்ததும் செபித்ததும் நடந்தது. ஆயிற்று. இரவு பன்னிரெண்டு மணி ஆனது. அப்போதுதான் யேசுநாதர்   தான் யார் என்று காட்டவும் இந்த உலகிற்கு எதர்காக வந்தோம் என்று காட்டவும் மறு ரூபம் ஆனார்.
      அவரது முகமும் உருவமும் ஒளிர்ந்துகொண்டே போனது. அது கண்கூசும் அளவுக்கு ஒளிர்ந்ததால் அவருடைய சீடர்கள் மூவரும் தலைகுப்புற வீழ்ந்து அந்த ஒளியினூடே தோன்றிய  காட்சிகளைக்கண்டனர். வானம் திறந்தது...பரலோகம் தெரிந்தது. பரிசுத்த பரமபிதா ஒரு வயதானவர் தோற்றத்துடன் தோன்றினார். பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒரு குழந்தையின்
முகத்தோடும் பறவையின் உடலோடும் தோன்றினார்.. பலவிதமான சம்மனசுகள் பலவிதமான தோற்றத்தோடு தோன்றினர்.. சிலர் வீரர்கள் போன்றும் பலர் இரக்கை விரித்தும் பலர்  தேவாலய குருக்கள் போலும் தோன்றினர். அவரவர் தங்களுக்குள்ள வல்லமையோடும் உருவங்களோடும் தோன்றவே ராயப்பர் மிகுந்த பரவசப்பட்டு " ஆண்டவரே இவர்கள் எல்லாம் யார்'   என்று கேட்டார். அப்போது யேசுநாதர் " இவர்கள் நம் ஊழியர்கள் " என்றார்.  அப்போது ராயப்பர் " ஆண்டவரே தேவறீர் அனுமதித்தால் நாங்களும் உங்களுக்கு எல்லாவிதமான   ஊழியமும் செய்வோமே" என்றார். அப்போது யேசுவின் முகம் இன்னும் அதிபிரகாசமானது.. சற்று நேரத்தில் அவரது திருமேனி ஊடுருவிப்பார்க்கும் தோற்றமுடையதானது.
பரலோகத்திலிருந்து வந்த ஒரு வல்லமையான ஒரு ஒளிக்கற்றை யேசுநாதரையும் அவருடைய மூன்று சீடர்களையும் சூழவே அவர்கள் அனைவரும் ஆனந்த பரவச நிலை   அடைந்தனர். அந்த நிலையில் அவர்கள் அனைவரும் அந்தரத்தில் எடுக்கப்பட்டனர். அப்போது அவர்களுக்கு ஒரு காட்சி அருளப்பட்டது. மோசேயும் எலியாஸ் தீர்க்கதரிசியும்
யேசுநாதரோடு அலவளாவிக்கொண்டிருந்தனர். மோசே " ஆண்டவரே தேவரீருடைய மனிதாவதாரத்தில் மீண்டும் இஸ்ராயேல் மக்களை முன்பு எகிப்த்தில் பாரோன் அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீட்டது போல இப்போதும் அவர்கள் பாவத்தனத்தலிருந்து மீட்டருளும் ஸ்வாமி " என்றார். அப்போது மனிதாவதாரமாக ஒரு உருவமும் வந்தது அது மலாக்கியா
தீர்க்கதரிசியினுடையது. அவர் மனிதாவதாரமாக இருந்தாலும் அவர் ஒரு சம்மனசைப்போல் காணப்பட்டார். ஆனால் அவர் ஒரு வார்த்தைகூட பேச வில்லை.
       இந்த காட்ச்சியினூடே யேசுநாதர் தன்பாடுகளைப்பற்றியும் தன்மரணம் பற்றியும் தன் உயிர்ப்பை பற்றியும் அறிவித்தார். இந்த காட்சிகள் முடியும் சமயத்தில் பரமபிதா தன் அன்பார்ந்த மகன் யேசுவைப்பற்றி சாட்ச்சியம் கூறினார் " இவரே என் அன்பார்ந்த மகன் ..இவரில் நான் பூரிப்படைகிறேன்... இவருக்கு செவி கொடுங்கள் " என்றார். இத்தகைய வார்த்தைகள்
அப்போஸ்த்தலர்களை பொருத்ததமட்டில் இனிமையான ஒரு குறளாகவும் மலையின் அடிவாரத்தில் வாழ்ந்த மக்களுக்கு இடி இடிப்பதைப்போன்றும் கேட்டது.
        பிறகு காட்சி முடிந்ததும் அப்போஸ்த்தலர்கள் தாங்கள் தரையில் இருக்கக்கண்டார்கள். அப்போது யேசுநாதர் அவர்களை தொட்டு " அஞசாதீர்கள்...மனுமகன் பாடுகள் பட்டு  உயிர்த்தெழும் வரை நீங்கள் பார்த்தவைகளையும் கேட்டவைகளையும் யாரிடமும் பேசக்கூடாது என கண்டிப்பாக கட்டளை இட்டார். அப்போது ராயப்பர் " ஆண்டவரே இந்த இடம்
எவ்வளவு அழகானது.. இந்த இடத்தில் தேவரீருக்கு ஒன்றும் மோயீசனுக்கு ஒன்றும் எலியாசுக்கு ஒன்றுமாக மூன்று கூடாரம் அமைத்து இங்கேயே இருப்போம்" என்றார்.
       யேசுவின் மறுரூபம் முடிந்து அடுத்தநாள் காலையில் மலைக்கு கீழே அவர்கள் அனைவரும் இறங்கி வரும்போது அங்கே ஒரு பெரும் கூட்டம் கூடி நின்றுகொண்டிருந்தது. யேசுவை  சந்திக்கவும் அவரை சிக்கலில் மாட்டிவிட்டு வேடிக்கைபார்க்கவும் பரிசேயரும் சதுசேயரும் அங்கே கூடி இருந்தனர். யேசுவையும் அவருடைய மூன்று அப்போஸ்தலர்களையும் கண்ட
மாத்திரத்தில் அவர்கள் அனைவரும் திடுக்கிட்டனர். காரணம் நேற்று இரவு நடந்த மோட்ச்ச பாக்கிய பேரின்பம் அவர்கள் அனைவரின் தேஜஸையே மாற்றி இருந்தது. அது அடுத்த   நாள் காலைவரை குறையவில்லை.        அதைக்கண்ட பரிசேயரும் சதுசேயரும் பலரும் ஆண்டவரை விசுவாசித்து அவர் பின்னே செல்ல தங்களை தயார் படுத்திக்கொண்டனர்.
அப்போது யேசுநாதர் அவர்களை நோக்கி " இங்கே என்ன கூச்சல்... என்ன பிரச்சனை?" என்றார். அப்போது ஒருவர் " போதகரே,...இதோ இவன் என் மகன்...இவன் அசுத்த ஆவியால்  பீடிக்கப்பட்டுள்ளான்.. வயது பதினைந்து ஆகிறது...நன்றாகப்பேசிகொண்டிருந்த இவன் அசுத்த ஆவி பீடிக்கப்பட்டது முதல் இன்றுவரை பேசுவது இல்லை... அடிக்கடி மயங்கி விழுவதும் வலிப்பின்மிகுதியால் வாயில் நுறை தள்ளுவதும் பிறகு செத்தவன் போல் அகிவிடுவதும் வாடிக்கை ஆகிவிட்டது. இவனால் நான் படும் பாடு கொஞ்சம் நஞ்சம் அல்ல..  தேவரீர் பெரிய மனதுவைத்து இவனுள் இருக்கும் அசுத்த ஆவியை விரட்டி என்மகனை என்னிடம் மீட்டுத்தர வேண்டும் ... இந்த ஊமைப்பேயை யாராலும் ஓட்ட முடியவில்லை.  உம் ஒருவரால் மட்டுமே முடியும் என்கிறேன் நான்...ஆனால் உம்மால் முடியாது என்கிறார்கள் இவர்கள்.. இதுபற்றித்தான் இங்கே கூச்சலும் குழப்பமும்" என்றார்.
      அதற்கு யேசுநாதார்,' என்னால் முடியும் என்பது உமக்கு எப்படித்தெரியும் " என்றார். அதற்கு அவர் " ஆண்டவரே உம் முகத்தைப்பார்த்தாலேயா நீர் உயிருள்ள கடவுளின் மகன் என்று  தெரியவில்லையா... உம்மால் முடியவில்லை என்றால் வேறு யாரால் முடியும்...நீர் என்மகனை பீடித்துள்ள அசுத்த ஆவியை விரட்ட வல்லவர் என்பதையும் நீர் உயிருள்ள கடவுளின் மகன்   என்பதையும் நான் விசுவாசிக்கிறேன் நம்புகிறேன்" என்றார். யேசுநாதர் மகிழ்ந்து அந்த வாலிபனின் கையைப்பிடித்து " இவனில் இருக்கும் அசுத்த ஆவியே ...இவனைவிட்டு வெளியே   போ.. மீண்டும் இவனுள் வறாதே" என்று கட்டளை பிறப்பித்தார். வாலிபன் உடனே மயங்கி விழுந்தான்.. அவன் வாயினின்று நுறை தள்ளியது. அவன் செத்தவன் போல் ஆனான்..
      உடனே பரிசேயர் சிலர் " இப்படி ஆகும் என்று எங்களுக்குத்தெரியும்..யேசுநாதர் பேயை ஓட்டுகிறேன் பேர்வழி என்று அதுமுடியாமல் போகவே பேய் அவனை அடித்து கொண்று
போட்டுவிட்டது. இந்த முட்டால் மக்களும் இந்த யேசுவை நம்பி அவர் பின்னே போய்க்கொண்டிருக்கின்றார்கள்... என்ன மடத்தனம் என்று சப்த்தமிட்டு யேசுநாதரை கடுமையாக   விமரிசித்தார்கள்.
    சற்று நேரத்தில் அந்த வாலிபன் எழுந்தான்.. அசுத்த ஆவி அவனைவிட்டு முற்றிலுமாக போய்விட்டு இருந்தது. அவன் பேசத்துவங்கினான்.. அவனும் அவனுடைய தகப்பனும்  யேசுவின் கால்களைக்கட்டிக்கொண்டு அழுது வணங்கினர். யேசுநாதர் அவர்களை தேற்றி அனுப்பினார். ஊமைப்பேயை ஓட்டுவது என்பது பேய் ஓட்டுபவர்களுக்கு மிகப்பெரிய சவால்.
     எனவே இந்த புதுமையைக்கண்ட பரிசேயர்பலரும் சதுசேயர் பலரும் யேசுவின் பின்னால் சென்று அவரின் சீடர்களாயினர்.
        அன்று ராயப்பர் விரும்பியபடியே ஆண்டவரின் மறுரூபம் நடந்த அந்த இடத்திலேயே ஃப்ரான்சிஸ்கன் துறவிகளால் ஒரு கோவில் கட்டப்பட்டுள்ளது. அதில் மோசேக்கு ஒரு மாடமும்   நடுவில் யேசுவுக்கு ஒரு மாடமும் எலியாசுக்கு ஒரு மாடமுமாக மூன்று மாடங்கள் அமைத்து அந்தக்கோவில் கடப்பட்டுள்ளது.
       இந்த தாபோர் மலையில் ஆண்டவராகிய யேசுவின் மரு ரூபத்தின் போது அவரின் ரூபம் எப்படி இருக்கும் என்றும் அவரது இரண்டாம் வருகையின்போது பொதுதீர்வையின் நாளில்   அவர் எப்படி வருவார் என்பதையும் அவருக்கு முன் ஐநூறு வருடங்களுக்கு முன் வாழ்ந்த மலாக்கியா தீர்க்கதரிசி இவ்வாறு எடுத்துறைகின்றார்.
" இதோ நான் என் தூதனை அனுப்புகிறேன். அவர் எனக்கு முன் வழியை ஆயத்தம் செய்வார். அப்போது நீங்கள் தேடுகிற தலைவர் திடீரென தம் கோவிலுக்கு வருவார்.
நீங்கள் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கும் உடன்படிக்கையின் தூதர் இதோ வருகின்றார்..என்கிறார் படைகளின் ஆண்டவர். ஆனால் அவர் வரும் நாளை தாங்கக்கூடியர் யார்?.
அவர் தோன்றும்போது நிற்க வல்லவர் யார்.அவர் புடமிடுகிறவர் நெருப்பைப்போலும் சலவைத்தொழிலாளியின் சுவக்காரத்தைப்போலும் இருப்பார்.
அப்போது சூனியக்காரர்கள், விபச்சாரிகள் பொய்யாணை இடுபவர்கள், கூலிகாரருக்கு கூலி கொடுகாத வம்பர், கைம்பெண்னையும்,அனாதைகளையும், அன்னியர்களின் வழக்கை
புரட்டிப்போடுவோர், எனக்கு அஞ்சி நடக்காதோர்,ஆகிய அனைவருக்கும் எதிராக சான்று பகர்ந்து தண்டனைத்தீர்ப்பு வழங்க நான் விரைந்து வருவேன்"என்கிறார் படைகளின்   ஆண்டவர்.
        யேசுநாதருடைய மறு ரூபம் இந்த தாபோர் மலையில் தான் நடந்தது என்பதர்க்கு யேசுநாதர் ஒரு ஆதாரத்தை வைத்துவிட்டுபோய் இருகின்றார். அவரது மறு ரூபத்தின்போது   அவரது ரூபம் கோடி சூரியர்களைப்போல் ஒளிர்ந்தது. எங்கே ஒளி உள்ளதோ அங்கே வெப்பமும் இருக்கும்.. அந்த வெப்பம் எவ்வளவு என்றால் யேசுவின் பாதம் பதிந்த அந்த  கருங்கல் பாறை அதிக வெளிச்சம் காரணமாகவும் அதனால் ஏற்பட்ட வெப்பம் காரணமாகவும் வெண்மை நிறமான சலவைகல்லாக மாறிவிட்டது. இப்படியொரு மாற்றம் ஒரு கரும்கல்லில்  ஏற்படவேண்டுமானால் அங்கே வெப்பம் குறைந்தது 1000 டிகிரீ கென்டிக்ரேட் இருக்க வேண்டும். இந்த அளவு வெப்பம் ஏற்படும் பட்ச்சத்தில் அங்கே நின்றிருந்த மூன்று சீடர்களின்   கதி என்னவாகி இருக்கும். அவர்கள் எரிந்து சாம்பலாகி இருப்பர். ஆனால் எல்லாம் வல்ல தேவன் அந்த மூன்று சீடர்களையும் தன்னுடைய சொந்த வல்லமையால் அந்த
வெப்பத்திலிருந்து காத்தார். சற்றே யோசித்துப்பார்த்தால் ஆண்டவருடைய உருமாற்றத்தின்போது ஏற்பட்ட ஒளியினாலும் வெப்பத்தினாலும் தன் அன்பார்ந்த சீடர்கள்மூவரையும்   அவர்கள் இறவாமல் காத்ததே ஒரு பெரும் புதுமையாகும்.
             அந்த கருங்கல் சலவைக்கல்லாக மாறிய பாறையாக இருப்பதை இப்போதும் இந்த ஆண்டவருடைய மருரூபக்கோயிலுக்குள் பார்க்கலாம். அதை யாத்திரீகர்கள்   சுறண்டிக்கொண்டு போகாதிருக்கும்படி ஒரு பலகையால் மூடி வைத்திருக்கின்றார்கள். விஷயம் தெரிந்தவர்கள் அந்த பலகையை அகற்றி அந்த சலவைகல்லை பார்க்கலாம்.
       இந்த தாபோர் மலையில் நடைபெற்ற வேறுபல சரித்திர நிகழ்வுகள் இந்த கதைக்கு தேவை அற்றது. எனவே மீண்டும் நாம் கதைக்குப்போவோம்.
பாராக் இந்த தபோர் மலையில் நிலைபெற்றிருந்த தன் சேனையை சேர்ந்த பத்தாயிரம் வீரர்களுடன் தீர்க்கதரிசினி தெபொராவை சந்தித்தார். அவர்
 " அம்மணி, சேனைகளின் தேவனாகிய ஆண்டவர் உம்முடைய வாயால் பேசியதை நான் நம்புகிறேன்...விசுவாசிக்கிறேன்.. ஆயினும் நீரும் என்னுடன் போருக்கு வர விரும்புகிறேன்.அப்போது   எனக்குள் ஆண்டவர் உள்ளார் என்னும் நம்பிக்கை இன்னும் அதிகமாகும். ஆகவே தேவரீர் என்னுடன் போருக்கு வரவேண்டும். இல்லை என்றால் நான் போருக்கு வர மாட்டேன்"
என்றார்.
     அதற்கு தெபோரா " பாராக்... போருக்கு நான் உன்னுடன் வருவதைப்பற்றி எனக்கு கவலை ஒன்றுமில்லை.. ஆனால் நான் உன்னுடன் போருக்கு வந்தால் நீர் கஸ்ட்டப்பட்டு போரில்  வெற்றி பெற்றாலும் அந்த வெற்றி உன்னுடையதாக கருதப்படாது... மாறாக அது ஒரு பெண்ணுக்கே போய் சேரும்... என்ன சம்மதமா?" என்றார். அதற்கு பாராக் " அம்மணி.
இப்போதைக்கு நம் எதிரி போரில் அழிக்கப்படவேண்டும்... அந்த வெற்றி ஆணால் வந்தால் என்ன? பெண்ணால் வந்தால் என்ன? . எனக்கு அதைப்பற்றி கவலை இல்லை" என்றார்.
எனவே தெபோரா, " அப்படியானால் நான் உன்னோடு போருக்கு வர சம்மதம்" என்றார்.  எதிரிப்படையினரின் நடமாற்றத்தை கண்கானித்த கானானிய தளபதி செசெரா தன் போர் வியூகத்தை அதற்கேற்றபடி மாற்றி அமைத்தான்.ஆனால் சேனைகளின்  ஆண்டவர் தன் திறனைக்காண்பித்தார்.    அடுத்தநாள் நடக்கப்போகும் யுத்த களத்தில் கொடும் மழை பெய்தது. அருகிலிருந்த கிஷொன் நதி வெள்ளப்பெருக்கெடுத்து ஓடியது.
கொடும் மழை பெய்ததால் யுத்தகளம் பெரும் சகதியால் மூழ்கியது. கானானிய தளபதி செசேரியா தடுமாறினான். அவனுடைய 900 பெரும் தேர்களின் சக்கரங்கள் சகதியில்  மாட்டிக்கொண்டதால் நகரமுடியாதபடி நின்றுகொண்டன. கிஷோன் நதி பெருக்கெடுத்து ஓடியதால் இக்கறையில் நிற்க வைக்கப்பட்டிருந்த குதிரைப்படைகளும் காலாட்ப்படையினரும்
நகரமுடியாதபடி மாட்டிக்கொண்டனர். தெபோரா பாராக்கைப்பார்த்து," ஆண்டவர் செசெராவையும் அவன் வீரர்களையும் உன்னிடம் கை அளித்துவிட்டார். போய் அவர்களை சங்காரம்   பண்ணு" என்றார். அவ்வளவுதான்...சகதியில் மாட்டிக்கொண்ட தேர்ப்படையினரும் குதிரைப்படையினரும் காலாட்படையினரும் பாராக்கின் பத்தாயிரம் வீரர்களிடம் மாட்டிக்கொண்டு  உயிரை விட்டனர். இருபது வருடப்பகையை பாராக் ஒரே நாளில் தீர்த்துவிட்டார்.
      போரின்போக்கு ஒரேடியாக மாறிவிட்டதைக்கவனித்த கானானியா தளபதி செசீரியா தன் தோல்வியை உணர்ந்தான். தன் தேரிலிருந்து இறங்கி உயிர்பிழைக்க காலால் ஓடினான்.  அப்போது அவன் கண்ணில் பட்டது ஒரு கேனியனான ஜேபர் என்பவனின் மனைவி ஜேயல் என்பவளின் கூடாரம்.ஆஹா.. நமக்கு நல்ல காலம்.. இந்த ஜேயலின் கணவர் ஜேபர்
மோயீசனின் மாமனார் ஜெத்ரோவின் வழி வந்தவர் அல்லவா... இந்த ஜேபருக்கும் நம் அரசர் ஜாபீனுக்கும் நல்ல பழக்கம் உண்டாயிற்றே... ஆகவே இந்த பெண் ஜேயல் கூடாரத்தில்   அவளிடம் தங்க அனுமதி கேட்போம்... ஆபத்துக்கு பாவம் இல்லை என்று ஜேயலை அனுகினான் செசெரியா. ஜேயலும் அவனை நல்ல விதமாக வரவேற்று தன் கூடாரத்தில்
அனுமதித்தாள். செசெரியா அவளை நோக்கி " பெண்ணே, நானிங்கு தங்கி இருக்கும் விஷயத்தை யாரிடமும் சொல்லாதே...யாரேனும் என்னைப்பற்றி விசாரித்தால் எனக்குத்தெரியாது  என்று கூறிவிடு... இப்போதைக்கு எனக்கு தாகமாய் இருகின்றது. எனக்கு குடிக்க கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடு" என்றான். அதற்கு ஜேயெல் " என் எஜமானே..நான் யாரிடமும்   உங்களைபற்றி கூறமாட்டேன்.. இது சத்தியம் " என்று கூறி அவனுக்கு குடிக்க கொஞ்சம் பால் கொடுத்தாள். அவனை நாற்காலியில் அமரச்செய்து அவனை ஒரு போர்வையால் மூடினாள்.
         வெளியில் யாரேனும் வருகின்றனரா என்று பார்த்துக்கொண்டாள்.. அதற்குள்ளாக கொடுங்கோலன் செசேரியா குறட்டைவிட்டு தூங்கிவிட்டான். எத்தனையோ நாளாக வறாத தூக்கம்   அன்று அவனுக்கு வந்தது.
இருபதுவருடமாக தங்கள் இனத்தவரை நிம்மதியாக தூங்கவிடாது அக்கிரமம் மேல் அக்கிரமம் செய்த செசெராவை பழிவாங்க ஆண்டவர் இவனை தன்னிடம் அனுப்பிவைத்ததை  நினைத்து ஆண்டவரைப்போற்றினாள்.." ஆண்டவா இத்தருணத்தை நான் நல்ல விதமாக பயன்படுத்திக்கொள்ள எனக்கு கிருபை செய்யும்... செசேரியா என்னும் இந்த கானானிய
ராட்ச்சதனை கொன்று ஒழிக்க எனக்கு உடலிலும் மனதிலும் அருள் புரிவாயாக" என்று வேண்டிகொண்டவளாய் சத்தம் போடாமல் வெளியே சென்று ஒரு சுத்தியலையும் கூடாரத்தை  நிலைநிற்கச்செய்யும் இரும்பு ஆப்பு ஒன்றையும் எடுத்துவந்தாள். அந்த இரும்பு ஆப்பு ஆணியை செசேரியாவின் நெற்றிப்பொட்டில் வைத்து சுத்தியால் ஓங்கி அடித்தாள். அந்த இரும்பு
ஆப்பு ஆணி செசேரியாவின் ஒரு நெற்றிப்பொட்டில் புகுந்து மறு நெற்றிப்பொட்டு வழியாக வெளியே வந்துவிட்டது. ரத்தசகதியில் மடிந்தான் செசேரியா என்னும் கொடுங்கோலன்.
       சற்று நேரத்தில் அங்கு வந்தார் இஸ்ரேலிய தளபதி பாராக்." பெண்ணே ஜேயல்... இந்தப்பக்கமாக கானானிய தளபதி செசேரியா வந்தானா? " என்று வினவினார்.  அதற்கு ஜேயல் " தளபதி...உள்ளே வந்து பாரும் என்று கூடாரத்தின் உள்ளே பாராக்கை அழைத்துச்சென்று காண்பித்தாள்.. அங்கு செசேரியா தரையில் மாண்டுகிடப்பதையும்  அங்கு என்ன நடந்தது என்பதையும் அறிந்துகொண்டார்.. அன்று தெபோரா கூறியது உண்மை ஆயிற்று. போரில் எதிரியைக்கொண்ற ஜேயல் போற்றப்பட்டாள்.. அவளுடைய வெற்றி  இஸ்ரேலிய தேவனின் வெற்றியாக கருதப்பட்டது.   இந்த தாபோர் போர் முடிந்து மேலும் ஒரு நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு அந்த இஸ்ரேல் மக்களுக்கு அமைதியும் சமாதானமுமான வாழ்க்கை
அருளப்பட்டது. தீர்க்கதரிசினி தெபோர இந்த வீரப்பெண் ஜேயலைப்பற்றியும் ஆண்டவரின் வெற்றியைப்பற்றியும் பாடிய பாடல் தெபோராவின் பாடல்கள் எனப்பட்டது.
" கானானிய மன்னர்கள் தானக்கில் மெகிதோ நீர் நிலைகளில் போரிட்டனர்...
தங்கள் பாதையிலிருந்து சீசீராவுடன் போரிட்டார்கள்....
கெசோன் ஆறு அவர்களை அடித்துச்சென்றது....பெருக்கெடுத்துவரும் ஆறே கீசோன் ஆறு...
என் உயிரே... வலிமையுடன் பீடு நடை போடு....
குதிரைகளின் குளம்புகள் நிலத்தை அதிரச்செய்கின்றன....
குதிரைகள் பாய்ந்து ஓடின...வேகமாக பாய்ந்து ஓடின....
மேரேசை சபியுங்கள்... என்கிறார் ஆண்டவரின் தூதர்...
அதில் வாழ்வோரை கடுமையாய் சபியுங்கள்....
ஏனெனெறால் அவர்கள் ஆண்டவருக்கு உதவ முன்வரவில்லை....
கேனியனான கேபேரின் மனைவி யாவேல் [ஜேயேல்]...
நீர் பெண்களுக்குள் பேறு பெற்றவள்.....
கூடாரம் வாழ் பெண்களுள் நீர் பேறு பெற்றவள்...
அவன் கேட்டதோ தண்ணீர்.....
இவள் கொடுத்ததோ பால்.....
அவள் உயர் தர கிண்ணத்தில் தயிர் கொண்டு வந்தாள்...
அவள் தன் கையை கூடார முளையில் வைத்தாள்...
அவள் வலக்கை தொழிலாளரின் சுத்தியலை பிடித்தது....
சீசாராவின் தலையில் அடித்தாள்...சிதைத்தாள்...
அவன் நெற்றிப்பொட்டினை அடித்தாள்..நொறுக்கினாள்...துளைத்தாள்..
அவன் சரிந்தான் விழுந்தான்...
அவள் காலடியில் அவன் சரிந்தான் ..விழுந்தான்....
அவன் விழுந்த இடத்திலேயே இறந்து கிடந்தான்...
இவ்வாறு ஆண்டவரே உம் எதிரிகள் அழியட்டும்...
உம்மீது அன்பு கூர்வோர் பொலிவுடன் கதிரவன்போல் வாழட்டும்...
பிற்காலத்தில் தெபோரா என்னும் பெண் தீர்க்கதரிசி இஸ்ராயேல் மக்களின் தாய் என்று போற்றப்பட்டார். இவரது சமாதி இஸ்ராயேலின் வடபகுதியில் காதெஷ் என்னும் ஊரில் உள்ளது.
பிறகு அந்த கானானிய மன்னன் கோட்டையாய் விளங்கிய அசூர் கோட்டை இஸ்ரேயேலர்களின் கோட்டையாய் விளங்கிற்று. மிகவும் பிற்காலத்தில் இந்த கோட்டையில் தான்   ஊதாரி மைந்தர்களின் கதை நடந்தது. இந்த அசூர் கோட்டையில் ஒரு முறை போதிக்க வந்த யேசுநாதர் இங்கு வாழ்ந்த ஒரு ஜமீந்தாரின் இரு பிள்ளைகளைப்பற்றிய கதையாக ஊதாரி மைந்தன் கதையை இப்பகுதிவாழ் மக்களுக்கு சொல்லவே இந்த கோட்டையைச்சேர்ந்த மக்கள் யேசுநாதரை பெரிதும் பாராட்டினார்கள்.

" அந்த நாற்பது பேர். "

                                                         " அந்த நாற்பது பேர். "
                                                 
         பெத்லஹேமில் மாதாவின் காலத்தில் நடந்த சில நிகழ்ச்சிகளை பெத்லஹேம் நாட்டுப்புறக்கதைகளில் நான் வாசிக்க நேர்ந்த போது ஒரு நாற்பது பேரைப்பற்றியும்  ருஸ்யாவில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தில் யேசுவை மறுதலிக்க மறுத்த ஒரு நாற்பது பேரைப்பற்றியும் நான் வாசித்த நிகழ்ச்சிகளை நேயர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.
     மக்கள் தொகை கணக்கு எடுக்கவேண்டிய காரணத்தால் சூசையப்பர் தன் மனைவி மரியாள் நிறைமாத கர்பிணியாக இருக்கும்போது அவரைக்கூட்டிக்கொண்டு தன் சொந்த   ஊராகிய பெத்லஹேமுக்கு செல்லவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது. இந்த சமயத்தில் அவர் பெத்தானியா வழியாக தன் மனைவியுடன் வந்தார். பசியும் தாகமும் அவர்களை வாட்டி
எடுத்தது. கையில் கொண்டுவந்திருந்த சாப்பாடும் பழங்களும் தண்ணீர் பைகளும் ஏற்கனவே காலியாகிவிட்டன. இருப்பினும் பெதானியா ஊர் சற்று தூரத்தில் தென்பட்டதால்  உற்சாகமடைந்த அவர்கள் விரைவில் போய் சேர்ந்துவிடலாம் என்றால் தாகமும் பசியும் களைப்பும் மாதாவை வாட்டவே சற்ரே தூரத்தில் தென்பட்ட ஒரு அத்தி மரத்தின் நிழலில்  அமர்ந்தனர். தன் கணவர் சூசை அந்த மரத்தில் ஏதேனும் அத்திபழங்கள் இருந்தால் தன் நிறைமாத கர்ப்பிணியான தன் மனைவிக்கு பறித்துகொடுக்கலாம் என்று பல விதத்திலும்   முயன்று பார்த்தார். ஆனால் என்ன ஒரு ஏமாற்றம்.. அவர் கண்களில் ஒரு பூவோ.. பிஞ்சோ..காயோ கிடைக்கவில்லை. மிகுந்த ஏமாற்றம் அடைந்த அவர் தன் மனைவியை   அழைத்துக்கொண்டு பெத்தானி நகர் அடைந்து தங்கள் தாகம் தணித்து அந்த ஊரில் தங்கி அடுத்த நாள் பெத்லஹேம் அடைய திட்டமிட்டிருந்தார்.
[ இந்த நிகழ்ச்சியைப்பற்றி மாதவும் சூசையப்பரும் தன் திருமகன் யேசுநாதரிடம் பிற்காலத்தில் சொல்லி மிகவும் வருத்தப்பட்டனர். தன் அன்பான பர்த்தா தன் தாகம் தணிக்க  வேண்டியும் பசி தீர்க்க வேண்டியும் எவ்வளவு சிரமப்பட்டார் என்பதை தன் திருமகனிடன் சொல்லும்போது மாதாகின் கண்கள் கலங்கின.   சோதனையாக யேசுநாதரும் அவரது
சீடர்களும் முப்பதுவருடம் கழித்து இதே அத்தி மரத்தடியில் வரும்போது யேசுநாதருக்கும் பசி தாகம் வந்தது. அவருக்கும் ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. அந்த அத்திமரத்தில் ஒரு பூவோ  காயோ கணியோ அவருக்கு கிடைக்கவில்லை.அப்போது இந்த அத்திமரத்தைப்பற்றி தன் தாயாரும் தகப்பனாரும் கூறிய நிகழ்வுகள் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தன. மிகுந்த
விசனமுற்ற அவர் இந்த அத்தி மரத்தால் தான் தன் தாய் வயிற்றிலிருக்கும்போது தன் தாயாருக்கோ தன் தந்தையாருக்கோ பிரையோஜனப்படவில்லை ...இப்போது தனக்கும்   பிரயோஜனப்படவில்லை.. இந்த வழியில் போவோர் வருவோர் யாருக்கும் பிரையோஜனம் இல்லை...இந்த அத்தி மரம் இனிமேல் இருந்தென்ன போய் என்ன... இந்த அத்தி மரத்தால்   யாருக்கும் பிரையோஜனமில்லாததால் " இந்த அத்தி மரமே நீ பட்டு ஒழிந்து போகக்கடவாய் " என்று சபித்த மாத்திரத்தில் அந்த அத்திமரம் உடனே பட்டுப்போனது. காலையில்   ஜெருசலேம் செல்லும்போது உயிருடன் இருந்த அந்த அத்திமரம் மாலை திரும்பிவருவதற்குள் பட்டுப்போனதெப்படி என்று யேசுவின் அப்போஸ்த்தலர்கள் மிகவும் வியந்து   மலைத்துப்போயினர்.]
           மீண்டும் நடைப்பயணம் ஆரம்பித்தனர் மாதாவும் சூசையப்பரும்...ஒருவழியாக பெத்சூர் என்னும் ஊரை அடைந்தனர். இங்கிருந்து பெத்லஹேம் ஒரு மைல் தூரம் இருக்கும்.  இந்த ஊரில்தான் இடையர்கள் தங்கள் காலநடைகளை மேய்த்துக்கொண்டிருந்தனர். இனிமேலும் தன்னால் ஒரு அடிகூட எடுத்துவைக்கமுடியாது என்ற நிலையில் மாதா அருகில்   உள்ள ஒரு பாறையில் சற்றே அமர்ந்து ஓய்வு எடுத்தார்.. அந்தப்பாறை காத்தீஸ்மா என்று அழைக்கப்படுகின்றது.. அதாவது மாதா அமர்ந்த இடம் என்று அதற்க்குப்பொருள்.
      அதற்குள் சூசையப்பர் தன் தோல் பையை எடுத்துக்கொண்டு அருகிலிருந்த மக்களிடம் சென்று தன் மனைவிக்கு குடிக்க கொஞ்ச்ம் தண்ணீர் கேட்டார்..ஆனால் அவருக்கு அங்கு  ஏமாற்றமே மிஞ்சியது.. வயது முதிர்ந்திருந்த ஒரு பெண் சூசையைக்கண்டு எரிச்சலுற்றாள்.." எங்கிருந்தைய்யா வந்து விடுகிறீர்கள்..யார் வந்தாலும் போனாலும் எங்களுக்கு  இதே பிரச்சனைதான்... தண்ணீர்.. தண்ணீர் ..த்ண்ணீர்...உங்களைப்போன்றவர்களுக்கெல்லாம் தண்ணீர் கொடுத்தே எங்களுக்கு முடியவில்லை. கிணறு நூறு அடிக்கு மேல் அழம்...
இதில் நாங்களும் குடித்து எங்கள் கால்நடைகளுக்கும் கொடுத்து.... அடடா சாமி... முடியவில்லையப்பா..எங்களிடம் உமக்கு கொடுக்க தண்ணீர் இல்லை..போய் வாரும்.". என்று  ஏதோ பிச்சைகாரனை விரட்டுவதுபோல் சூசையை விரட்டினாள் அந்த மூதாட்டி.
     சூசையின் முகம் உடனே வாடிவிட்டது. வெறும் கையால் தன் மனைவியை எப்படிப்போய் பார்ப்பது என்று கலங்கினார் அவர். அப்போது அந்த மூதாட்டியின் மருமகள் சூசையை  கிணற்ருக்கு வாருங்கள் என்று சாடையாய் கூப்பிட்டாள்... சூசை தன் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு அந்த கிணற்ருக்குப்போனார்.. அது ஒரு தரைமட்டமான கிணறு.
குறைந்தபட்சம் நூறு அடி ஆழம் இருக்கும்.. ஏதோ அடியில் பாறையில் கொஞ்சம் தண்ணீர் இருந்தது.. ஆனால் சோதனையாக அந்தகிணற்றில் நீர் எடுக்க கயிறோ வாளியோ  இல்லை. அப்போது சூசை தன் மனைவி மரியாளிடம் " மரியா... இந்த மக்களின் மனமும் இந்த கிணறு போலத்தான் இருக்கின்றது. இந்த மக்களின் மனதில் அன்பில்லாமையால்
இந்த கிணற்று பாறை போல் கல்லாகிப்போயிற்று... ஆனாலும் சிலரும் இருகின்றார்கள்...இந்தகிணற்றுத்தண்ணீர்போல.. அதோ பார்.. அந்த வீட்டின் மருமகள் நமக்கு உதவ  கயிரும் வாளியும் கொண்டு வருகின்றாள் " என்றார். நடந்த நிகழ்ச்சிகளை மாதா அறிந்து மிகுந்த விசனமுற்றாள்..இருப்பினும்தன் கணவரைப்பார்த்து " என் பர்த்தாவே...உமக்கு  நேர்ந்த அவமானத்தால் என் நெஞ்சு மிகுந்த விசனமுறுகின்றது. இனிமேல் நமக்கு அவர்கள் உதவி தேவை இல்லை... நம் கடவுள் நமக்கு உதவுவார் " என்று மண்டியிட்டு தன்
கைகளை உயர்த்தி மன்றாடவே உடனே ஒரு புதுமை நடந்தது.
           தரைமட்டத்திலிருந்து கீழே ஆழத்திலிருந்த கிணற்றுதண்ணீர் வேகவேகமாக சுரந்தது...மடமடவென நீர் மட்டம் உயர்ந்தது. சில வினாடிகளில் கிணற்றுத்தண்னீர்   தரைமட்டதிற்கு வந்து விட்டது. தேவமாதா தன் கைகளை பயன்படுத்தி வேண்டியமட்டும் தண்ணீர்பருகி தங்கள் தாகம் தணித்தனர்..கயிரும் வாளியும் கொண்டுவந்த அந்த மருமகள்  நடந்த புதுமையைக்கண்டு அஞ்சி நடுங்கினாள். தன் மாமியார் எவ்வளவுபெரும் தவறு செய்துவிட்டாள்... இந்த மாதரசி எப்பேற்பட்டவறோ... இந்த மனிதர்... அவர் கணவர் .  .எப்பேற்பட்ட புனிதர்...இவரையா என் மாமியார் விரட்டியடித்தார்... ஐய்யோ கடவுளே... இனி என்னென்னவெல்லாம் நடக்குமோ...இந்த பாவத்திற்கு பரிகாரமேது...அம்மணி...
தாயாரே... மாதாவே... எங்களை மன்னியும்...தயவு செய்து தாங்கள் கோபம் கொள்ள வேண்டாம்....தாங்கள் யார் என்று தெரியாமல் செய்த பிழை இது..கடும் உழைப்பினாலும்.  .வயோதிகத்தினாலும் நேர்ந்த பிழை இது...அம்மணி... தாங்கள் தங்கள் வயிற்றினுள் இருக்கும் பிள்ளையை நினைத்துப் பார்த்து எங்களை மன்னிக்க வேண்டும் அம்மா...
என்று மாதாவின் கால்களைக்கட்டிக்கொண்டு அழுது புலம்பினாள். அவள் மீது பரிவுகொண்ட தேவ மாதா " பெண்ணே... எமக்கு யார்மீதும் வருத்தமில்லை...இருப்பினும்   அன்பென்னும் புண்ணியத்தை உன் மாமியாருக்கு கற்றுக்கொடு..பசியும் தாகமும் இந்த உலகில் எவ்வளவு கொடுமையான விஷயங்கள் என்பதை நாம் அறிவோம்..
இந்த புண்ணியத்தின்மட்டில் அதிகம் ஆர்வம் கொள்வீர்களாக" என்றார். அப்போது அந்தப்பெண் " அம்மா...தேவரீர் எங்களுக்கு ஒரு வரம் தரவேண்டும்... தங்களுக்கு எம்மீது கோபம்   இல்லை என்பதற்கு ஆதாரமாக எங்களுக்கு அந்த வரம் இருக்க வேண்டும்" என்றாள்.. தேவ தாயரும் " உம் விருப்பம் எதுவோ அது உனக்கு அருளப்படும் " என்றார்.
அப்போது அந்தப்பெண் " அம்மா...நாங்கள் இன்றுபோல் என்றும் இருக்க வேண்டும் " என்றாள்..
        தேவ தாயாரும் " உன் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்." என்றார்.. அப்படியே ஆயிற்று.. இந்த வரம் கேட்டபோது அந்த கிணற்றுக்கு சொந்தக்காரியான மாமியார் மருமகள் சேர்ந்த   குடும்பத்தினர் மொத்தம் நாற்பதுபேர்.இருந்தனர்..சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள்...மாதாவின் காலத்திலிருந்து இன்று வரை அந்தக்குடும்பத்தில் எப்போதும் நாற்பதுபேர் மட்டுமே இருப்பர்.
             ஒன்றுகூட கூடுவதும் இல்லை..குறைவதுமில்லை..
தரைமட்டத்திலிருந்த கிணற்றுத்தண்ணீர் மூன்று ராஜாக்கள் வந்து இந்த கிணற்றருகே தங்கி இளைப்பாறி மீண்டும் அவர்கள் சொந்த ஊருக்கு திரும்பிச்செல்லும் வரை  தரைமட்டத்திலேயே இருந்தது. இப்போதும் அந்தக்கிணறு இருகின்றது. மாதா அமர்ந்த அந்தப்பாறையும் " காத்தீஸ்மா" இன்றும் இருகின்றது...

                                         " இன்னும் ஒரு நாற்பது பேர் ".
       இந்த சம்பவம் நடந்தது ருச்சியாவில் சபாஸ்தே என்னுமிடத்தில் கி.பி. 313 ஆம் ஆண்டில். காண்ஸ்ட்டான்டி நேப்பிள்ஸ் மன்னர் தம் ஆட்சிக்குட்பட்ட ரோமை சாம்ராஜியத்தில்  கிரிஸ்த்துவை யார் வேண்டுமானாலும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம் என்றும் ஏற்றுக்கொண்டுதான் ஆக வேண்டும் என்னும் கட்டாயம் இல்லை என்றும் அரசாங்க ஆணை பிறப்பித்தார். இந்த
அரசாங்க ஆணையால் பலரும் தங்களுக்கு விருப்பமான கடவுளர்களை வழிபட சுதந்திரம் கிடைத்ததால் கிரிஸ்த்துவர்களும் மற்ற மதத்தினரும் நிம்மதிப்பெருமூச்சு விட்டனர்.
        இந்த சூழ்நிலையில் கான்ஸ்டாண்டி நேபில்ஸ் மன்னரின் முன்னால் கூட்டாளியான லிசினியுஸ் என்பவன் அவரை எதிர்த்து தனியே பிரிந்தான் . தன் ஆட்சிக்குட்பட்ட நாட்டில்  கிரிஸ்த்துவ மதத்தை தடை செய்தான். கிரிஸ்த்துவை பின்பற்றுவர்களை கடுமையாக வதைத்தான். தன் நாட்டு மக்களுக்கு சரியான புத்தி புகட்ட எண்ணி கிரிஸ்த்துவை மறுதளிக்க
மறுத்த ஒரு நாற்பது போர் வீரர்களை தனியே பிரித்து கடுமையான ஆக்கினைக்கு உட்படுத்த கட்டளை இட்டான்.
        இதற்காக செபஸ்தே என்னுமிடத்திலிருந்த ஒரு பனி மூடிய ஏரியை தேர்ந்தெடுத்தான்.. அதன் அருகில் ஒரு பெரும் தனல் அடுப்புகொண்ட ஒரு வீட்டையும் நிர்மானித்தான்.  கிரிஸ்த்துவை மறுதளிக்க விரும்புவரை காப்பாற்றும் படிக்கு தனல் அடுப்பு எப்போதும் எரியும்படி அமைக்கப்பட்டிருந்தது,. இந்த பனிமூடிய ஏரியில் அந்த யேசுவின்பால் பக்தியும் பற்றும்   கொண்ட அந்த நாற்பது வீரர்களை நிர்வாணமாக்கி அந்த பனிமூடிய ஏறியில் இறக்கினர். அவர்களும் மிகுந்த நெஞ்சு உரத்துடன் யேசுகிரிஸ்த்துவின் பாடல்களைப்பாடிக்கொண்டே
அந்த பனிமூடிய ஏறியில் இரங்கினர். ஒரு முழு இரவு கழிந்தது.
[ நேயர்களுக்கு பனிமூடிய ஏரியிலோ குளத்திலோ மனிதன் வீழ்ந்தால் என்னவாகும் என்பதுபற்றி பலருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. மனித உடம்பு ஒருகுறிப்பிட்ட அளவு  உஷ்ணத்தையோ அல்லது குளிரையோ தாங்கும்படியாகத்தான் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. மிகவும் குளிரும் பட்சத்தில் சளிபிடிக்கும்.. இன்னும் உறைந்தால் உடல் ஜன்னி   காணும்...இதற்குள் அந்த பாவப்பட்ட மனிதன் இறந்துவிடவேண்டும். இல்லாவிட்டால் அவன் நிலை அந்தோ பரிதாபம்... பின் பிடறியிலிருந்து ஆசனவாய்வரை யாரோ கத்திபோட்டு   கிழித்தாற்போல உடல் பிளவுபடும். அந்த பிளவு வழியே செல்லும் பனி ஆயிரம் ஊசிகொண்டு குத்துவதுபோல் குத்தும்.. மிகுந்த வலியும் வேதனையும் அவனை ஆட்கொள்ளும்..  .பின் மரணம் ஏற்படும்.   ஒருமனிதனை பனியினால் சாகிறாயா அல்லது நெருப்பினால் சாகிறாயா என்று கேட்டால் அவன் நெருப்பில் சாவதை தேர்ந்தெடுப்பது அவனுக்கு நலமாய்   இருக்கும். நெருப்பினால் ஏற்படும் மரணம் கொடுமையானது என்றாலும் எல்லாம் சில வினாடிகளில் முடிந்துவிடும். ஆனால் பனியால் ஏற்படும் மரணம் மிகக்கொடுமையானது.
அது பலமணி நேரம் மனிதனை வாதித்துக்கொல்லும்.]
       இந்த சூழ்நிலையில் ஒரு மனிதன் வாதனைகளை தாங்க முடியாமல் அந்த பனி ஏரியிலிருந்து வெளியே வந்தான்.. ஆனால் வெளிவந்த மாத்திரத்தில் பனிக்காற்றால்   விறைத்துப்போய் மரணித்தான். அவனைப்பற்றி கடும் மனதுகொண்ட அந்த வாதிப்பவன் கூட வருந்தினான். அவனை தனல் அடுப்புள்ள வீட்டில் கொண்டுபோய் வைத்துப்பார்த்தும்   பயன் இல்லை..இந்த சூழ்நிலையில் அந்த வாதிப்பவன் வானில் ஒரு காட்சிகண்டான்.
          வானம் திறந்தது...பரலோகம் தெரிந்தது.. நாற்பது வானவர் அவர்தம் கரங்களில் அழகான மணிமுடி கொண்டுவந்தனர். யேசுநாதர் அவர்களை வழி அனுப்பி அவர்கள் திரும்பி   வரும்வரை காத்திருப்பதாகவும் அதுவரை வானம் திறந்து பரலோக காட்சி தெரியும் என்றும் கூறக்கேட்டான். ஒரு பெரும் பரலோக ஒளி அந்த செபஸ்தே ஏரியை மூடியது .
அந்த பரலோக ஜோதியால் பனிஏரி உஷ்ணமானது..அது அடுத்தநாள் காலைவரை தொடர்ந்தது.
       இந்த பரலோக ஒளியையும் அதன் சுகந்தத்தையும் சம்மனசுகளின் காட்ச்சியையும் கண்ட அந்த கல்மனது கொண்ட வாதிப்பவன் தன்னை மறந்தான்.. தனக்கும் குடும்பம் இருப்பதை   மறந்தான்... இந்த உலகை மறந்தான்... எல்லாவற்றையும் மறந்தான்...இந்த பரலோக வாழ்க்கைக்கும் முன் இந்த உலகின் மாட்சிமை ஒன்றுமில்லை என்று உண்ர்ந்தான்..
அவன் வாய் உறக்கக்கூறியது.. இனிமேல் நான் கிரிஸ்த்துவன்... கிரிஸ்த்துவே என் அரசர்... யேசு கிரிஸ்த்துவே என் மீட்ப்பர் என்று கூறிக்கொண்டு தன் ஆடைகளை  களைந்துகொண்டு நிர்வாணமாக அந்தப்பனி ஏரியில் இரங்கினான்.    இந்த விபரம் மன்னன் லிசினியுஸுக்கு தெரிவிக்கப்பட்டது. பெரும் கோபம் கொண்டான் லிசினியுஸ்.
       குற்றுயிரும் குலை உயிருமாய் இருந்த அந்த நாற்பது வீரர்களையும் பனி ஏரியிலிருந்து வெளியே எடுத்தான். அவர்கள் அனைவரையும் மிகவும் கடின மனம் கொண்ட வாதிப்போர்களிடம்   ஒப்படைத்தான். அவர்கள் அந்த நாற்பதுபேரையும் சம்மட்டிகொண்டு அவர்கள் எலும்புகளை எல்லாம் அடித்து உடைத்து அப்படியே நெருப்பில் தூக்கிப்போட்டு அவர்கள் அனைவரையும்
சாம்பலாக்கி அந்த பனி ஏரியில் கலந்தனர்.
     சற்று நேரத்தில் அந்த நாற்பது சம்மனசுகளும் அவர்கள் கொண்டுவந்திருந்த மணிமுடிகளை அந்த நாற்பது வீரர்களுக்கும் வேத சாட்சி முடியாக சூட்டி பரலோக பாக்கியத்தில்   சேர்த்தனர்.  கடைசி நேரத்தில் அந்த கல்மனது கொண்ட வாதிப்பவன் கூட மனம் மாறி வேத சாட்சிமுடிபெற்றான்..
அவன் ஞாஸ்நானம் வாங்கவில்லை...புதுநன்மை வாங்கவில்லை...பரிசுத்தா ஆவியை பெறவில்லை... அவன் செய்தது எல்லாம் யேசுகிரிஸ்த்துவை ஆண்டவறாக.. கடவுளாக.. மீட்ப்பறாக ஏற்றுக்கொண்டதாக அறிக்கை இட்டதுதான். வேதசாட்சி பட்டம் என்பது யார் யாருக்கு அருளப்படுமோ அவர்களுக்கு மட்டுமே அது அருளப்படும்..